Sunday, December 18, 2011

χαρούμενο ποστ

Αύριο και μεθαύριο είναι οι πρώτες μου εξετάσεις στο πανεπιστήμιο. Βασικά ήθελα να πω ότι σε 4 μέρες θα μπω σε ένα αεροπλάνο και θα προσγειωθώ στο αεροδρόμιο της Αθήνας. ουάου. Πέρασαν 4 μήνες, ε! 
Χαχα τώρα που το σκέφτομαι θα είναι η πρώτη φορά (στα 18 χρόνια που ζω) που έχω New Year's resolutions. Ας μην το αναλύσω καλύτερα...Διάβασμα, συγκέντρωση, βόλτες, κοινωνικοποίηση. 
Αχ θα πάω βόλτες, θα δω 4-5 ανθρώπους που μου έλειψαν, θα περάσω πολύ ωραία! ^______^ 
ανυπομονώ!

Θα περπατήσω πάλι σε γνώριμα μέρη, θα νιώσω διαφορετικά, ζεστά, όμορφα. Θα φρίξω με τις παπαριές που θα ακούσω/θα δω στην τηλεόραση και στο δρόμο. Θα στεναχωρηθώ και θα προβληματιστώ με την όλη κατάσταση, στην Ελλάδα, στην οικογένειά μου, στους γύρω μου. Αλλά οκ, θα πω, life goes on. Θα ακολουθήσω και εγώ. 
Θα γελάσω, θα ΦΑΩ, θα φωνάξω, θα αντιμετωπίσω και θα ξεπεράσω κάποιες ντροπές και κάποιους φόβους μου, θα δω καινούργια πράγματα...

Καληνύχτα :)

Υ.Γ.: μετά από αυτό το ταξίδι, τι countdown θα βάλω; το χρόνο που απομένει μέχρι τις καλοκαιρινές διακοπές; ουμφ, έστω.

Saturday, December 17, 2011

Thursday, December 8, 2011

LDR

Μια σχέση όπως είναι συνήθως οι σχέσεις ήθελα. Γαμώτο. Τι θα γίνει τώρα θα με βασανίζει για πολύ αυτή η σκέψη; Φύγεεεεε
Ναι, θέλω το ένα και το άλλο και το παράλλο και δεν μπορώ γιατί μένω αλλού. Είμαι αλλού. Ε, γι'αυτό σου λέω, σκάσε. Μια χαρά είσαι.



Θα αντέξουμε; Θα αντέξει...;
Αχ

Βαχ

Tuesday, December 6, 2011

σκέψεις

Γιατί μας αρέσει να βασανίζουμε το μυαλό μας με το να σκεφτόμαστε διάφορα σενάρια που δεν θα συμβούν ποτέ; Ή σκεπτόμενοι σενάρια που όντως συμβαίνουν και για τα οποία δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα...Ή ακόμα καλύτερα, σενάρια που συμβαίνουν αλλά όχι έτσι όπως νομίζουμε. Αμέσως αμέσως δεν δίνουμε την δυνατότητα στον εγκέφαλο να σκεφτεί και μια εναλλακτική, του περιορίζουμε την σκέψη έτσι ώστε να βγει κάτι που θα μας στεναχωρήσει και θα μας βασανίσει για αρκετά λεπτά...

Tuesday, November 29, 2011

για ποιον χτυπάει η καμπάνα;

Καμιά φορά όταν ακούω μουσική νομίζω πως ακούω το ντλινκ! που κάνει το τσατ και νιώθω ένα σφίξιμο στο στέρνο.

Και ας έχω κλείσει το γμαιλ. Και ας μην μιλάμε. Αλλά και όταν μιλάμε και δεν έχουμε μιλήσει για κάποια ώρα...






(Μου λείπεις)

Thursday, November 24, 2011

Ελπίζω ή πεθαίνω!

Σήμερα κοιμήθηκα παραπάνω (oversleeping), όχι πως δεν το έχω ξανακάνει αλλά σήμερα πραγματικά το συνειδητοποίησα και μου προκάλεσε δυσάρεστα συναισθήματα. Παλιά που το έκανα ήταν τα Σαββατοκύριακα που δεν είχα σχολείο και ήθελα να κοιμηθώ λίγο παραπάνω και μου άρεσε. Βέβαια η μαμά -κλασικά- δεν με άφηνε, μπούκαρε στο δωμάτιο, μου άνοιγε τα παντζούρια, φώναζε...καμιά φορά έκανε και άλλα πράγματα αλλά πιο σπάνια γι'αυτό δεν θα τα αναφέρω. Εγώ φυσικά ως λάτρης του ύπνου κοιμόμουν και με φως!

Σήμερα όμως, δεν υπάρχει κανείς να μου πει σήκω, ξύπνα, έχεις δουλειά. Το φως δεν μπαίνει από πουθενά και η διάθεσή μου είναι πολύ πεσμένη για να σηκωθώ. Ε, οκ σηκώθηκα τελικά γιατί ήλπιζα πως θα ερχόταν σήμερα το πακέτο με το δώρο της Δάφνης αλλά όπως και να 'χει παρακοιμήθηκα. Σκέφτηκα τις παρενέργειες. Αυξημένη πιθανότητα για διαβήτη, καρδιακά προβλήματα και...αυξημένο ρίσκο θανάτου!
Τέλος πάντων, για να συγκεντρωθώ και στον τίτλο του ποστ. Ελπίζω ή πεθαίνω. Ελπίζω πως θα βελτιωθεί η κατάσταση ή αλλιώς θα πεθάνω. Δηλαδή όχι, δεν θα πεθάνω σωματικά, δεν υπάρχει περίπτωση ποτέ να καταφέρω να αυτοκτονήσω, ούτε καν θα προσπαθήσω δηλαδή. Θα πεθάνω όμως ψυχικά...

Με αφορμή μια συζήτηση χθες βράδυ θυμήθηκα ότι είχα γράψει πριν καιρό σε κάποιο μπλογκ το παράπονό μου: "πώς γίνεται να μην σε υποστηρίζουν οι ίδιοι σου οι γονείς;"
Είναι ένα πολύ άσχημο συναίσθημα αυτό. Από παλιά το κάνουν αυτό. "Η τάδε πώς το κάνει και εσύ όχι;" και άλλα, χειρότερα ίσως, που δεν τα θυμάμαι τώρα. Πιο πρόσφατο παράδειγμα οι πανελλήνιες, που δεν είχα την υποστήριξη που θα ήθελα. Πάει όμως αυτό, πέρασε. Τώρα έχουμε άλλο θέμα. Αν είναι δυνατόν, να μου λένε αυτά τα λόγια. Δεν μπορώ να το πιστέψω.

Χαχα καμιά φορά θυμάμαι τον μπαμπά που μου έλεγε όταν παραπονιόμουν για την συμπεριφορά τους "τους γονείς, δυστυχώς, δεν μπορείς να τους επιλέξεις". Και η μαμά μια φορά, σε μια φάση που την είχε πιάσει η απόλυτη ειλικρίνεια (;!) μου είχε πει "δυστυχώς δεν σπουδάζεις το πώς να γίνεις γονιός" ή κάτι τέτοιο. Μμμ ωραία όλα αυτά αλλά τώρα τι σκατά μου λέτε γαμώτο; Γιατί δεν μπορείτε να καταλάβετε; Δεν μπορώ να πιστέψω ότι πιστεύετε πραγματικά αυτά που μου λέτε, λες και εσείς στην ηλικία μου δεν κάνατε τίποτα. Ήσασταν αφοσιωμένοι στις σπουδές σας. Στα 20 σας δεν κάνατε τίποτε άλλο παρά μόνο διαβάζατε. Το μόνο που σας ένοιαζε ήταν να πάρετε το δίπλωμα. Και δεν κάνατε κάποια άλλη δραστηριότητα, μουσική, φίλοι, το αντίθετο φύλο...Μπα. Όχι καλέ.
Δεν γίνεται να απαιτείτε από εμένα κάτι τέτοιο. Και να με απειλείτε κιόλας. Για μια νύχτα στο σπίτι του φίλου μου κάνατε όλοκληρη φασαρία και προσβάλατε κάποιους, μαζί και εμένα. Και δεν το καταλαβαίνετε κιόλας. Νομίζετε πως έχετε δίκιο. Όλοι οι άλλοι είναι τίποτα, μηδενικά και δεν αξίζουν. Ένα απλό πράγμα ζήτησα. Και εσείς μου λέτε ή Γαλλία-σπουδές-και τίποτε άλλο όσο εξαρτάσαι οικονομικά από εμάς ή γυρνάς πίσω στην Ελλάδα και γίνεσαι κομμώτρια (!) ή τέλος πάντων πιάνεις δουλειά και "μείνε μαζί του...παντρευτείτε κιόλας" ΓΟΥΑΤ. ΔΕ. άκτσουαλ. ΦΑΚ.
Δεν είμαστε με τα καλά μας.

ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΩ;
προς το παρόν, το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να διαβάσω. Έχω ακριβώς 3 εβδομάδες μέχρι τις 2 μέρες της κρίσης. Έχω τέσσερα μαθήματα να διαβάσω. Θα τα καταφέρω ρε. Έλεος πια. Και μετά τις 2 μέρες της κρίσης έχω 2 μέρες χαλάρωσης και μετά μπαίνω στο αεροπλάνο και έρχομαι Αθήνα. Για 6 μέρες...Ναι. Πάλι δεν θα απολαύσω τίποτα. Γιατί έτσι έχουν μάθει. Να μην απολαμβάνουν τα απλά πράγματα. Και τελικά δεν ζουν. Δεν θέλω και εγώ να είμαι έτσι. Αφήστε με ήσυχη.

Καλό μας διάβασμα.

P.S.: Εννοείται ότι σε αυτό το ποστ δεν λέω ούτε τα μισά από όσα έχουν συμβεί. Επίσης μιλάω μόνο για τον εαυτό μου. Ξαναδιαβάζοντάς το κατάλαβα ότι έχω κι άλλα να πω. Αλλά δεν έχει νόημα να το συνεχίσω. Ίσως κάποια άλλη φορά. Συγγνώμη προκαταβολικά για αυτά που έγραψα. Αλλά δεν άντεχα.

Wednesday, November 23, 2011

απίστευτο.

τι μπορείς να κάνεις όταν οι γονείς σου καθορίζουν την ζωή σου; πως να ξεφύγεις; τι; τους λες άντε γεια και τους μιλάς μια φορά στο τόσο και βρίσκεις δουλειά; και να πεις ότι δεν προσπάθησα...δεν καταλαβαίνουν. δεν τους αναγνωρίζω, δεν το πιστεύω πως αυτοί είναι οι γονείς μου. φαίνεται τώρα δείχνουν ποιοι είναι πραγματικά...σκατά =(

πάντως το σκέφτομαι σοβαρά για του χρόνου το ενδεχόμενο αυτό...

Monday, November 14, 2011

δευτέρα πρωί

μμ τέλεια. -_-
δεν μου το διόρθωσε καν επειδή "το έβγαλα από το μυαλό μου". whatever...
κλάμααααα

τέλος πάντων. τώρα έχω 4-5 ώρες να διαβάσω όλη την θεωρία. στις 6.00 γράφω. ουφ. δεν γίνεται. 

γενικώς δεν πάει άλλο. δεν καταλαβαίνω τον λόγο για το οποίο δεν μπορώ να διαβάσω. 
είμαι πολύ προβληματισμένη. 
ήμουν έτοιμη να τα παρατήσω αλλά τελικά είπα να ξαναπροσπαθήσω...
πολύ χάλια καταστάσεις. 
δεν...-τίποτα, άστο.

σκατά.
αν δεν είχα κάτι να σκέφτομαι θα είχα καταρρεύσει τώρα. θενκ γκοντ.
α, και επίσης, στις 7.00 που τελειώνει η εξέταση, θα είμαι πολύ καλύτερα. 
θα περάσει και αυτό...
το θέμα είναι βέβαια να περάσει με καλό τρόπο. δηλαδή να πάω καλά, μην πονέσω κι άλλο.

Saturday, November 12, 2011

ο φόβος.

τι μπορεί να κάνει...
καλά λένε "ο χειρότερος σύμβουλος"
σε αγχώνει, σου θολώνει την σκέψη...
αχ.
αχ.

Sunday, November 6, 2011


Mary And The Boy -Oh Yellow Basket

Monday, October 31, 2011

ε λοιπόν τα παρατάω για σήμερα

ναι ναι. αυτό. Soy un perdedor...

I'm a loser baby, so why don't you kill me?

πρέπει να το πάρω πιο σοβαρά το θέμα πάντως. πάει. τέλος. από αύριο μέσα τα κεφάλια. χέστα όλα τα άλλα.

είπαμε δηλαδή, να αποτύχω αλλά όχι και έτσι. die trying λέμε. όχι να κυνηγάω την αποτυχία. να αποτύχω αλλά να πω τουλάχιστον προσπάθησα.
αν και εδώ που τα λέμε το καλύτερο θα ήταν να μην αποτύχω.

αλλά δεν βαριέσαι. θα δείξει...

état

να τα παρατήσω; "μια φορά μωρέ". την επόμενη θα παραδώσω εργασία.
να τα παρατήσω;
μόλις κλείσαμε, ξέσπασα. σε κλάματα. σκατά ρε γαμώτο. δεν μπορώ. μυρίζομαι την αποτυχία. από μακριά. ίσως ήταν λάθος που ήρθα εδώ. δεν το πιστεύω ότι το λέω αλλά έτσι νιώθω.

να τα παρατήσω λοιπόν; λες και θα γράψω κάτι αν μείνω όλη νύχτα ξύπνια. σκατά.
αφού δεν μπορώ. δεν ξέρω να γράφω. δεν ξέρω να αναλύω τέτοια θέματα.

Sunday, October 30, 2011

And then I go and spoil it all
By saying something stupid
Like I love you

Thursday, October 27, 2011

Tuesday, October 25, 2011

It couldn't have been any better...

Ουάου. 1η έκπληξη: ήρθαν οι γονείς μου από Αθήνα στην Λυών χθες βράδυ. Σήμερα το βράδυ ήρθαν από το σπίτι μου για να πάμε για φαγητό έξω και εμφανίστηκε και η 2η έκπληξη: η αδερφή μου! ήρθε από την Ρώμη. 

δώρα ήρθαν να αναπληρώσουν το κενό...φωτογραφική, ipod, κ.α.
εμ...

άσχετο, μακάρι να κρατηθώ μέχρι να έρθει η στιγμή να φανερώσω τα συναισθήματά μου. αν έρθει κιόλας. θα κάνω μια προσπάθεια όμως να κρατηθώ γιατί η εμπειρία μου τόσες φορές μου έδειξε πως δεν είναι και πολύ σοφό να κάνω/λέω πράγματα τελείως αυθόρμητα. 

σχετικά με το πανεπιστήμιο: αρχίσαμε τα εργαστήρια=εργασίες. -_-
άσχημα τα πράγματα.
διάβασμα=ο χειρότερος εχθρός μου
και καλά να ήταν μόνο το διάβασμα. έχω και γράψιμο. όχι στα παλιά μου τα παπούτσια. σε χαρτί, αληθινό, με μελάνι.

κάποιες στιγμές όπως αυτή, νιώθω ότι πραγματικά μπορώ να τα καταφέρω, ότι όλα θα πάνε καλά. όμως στην πράξη δεν ξέρω αν θα το πετύχω.

Friday, October 21, 2011

"Είμαι ερωτευμένος"

Μια φράση που λένε οι ερωτευμένοι άνρθωποι, τα ερωτευμένα ζευγάρια μεταξύ τους.

Όταν το λέει σε σένα κάποιος, όλα είναι τέλεια.
Όταν το λέει σε σένα κάποιος, αλλά προσθέτει και το "με τον/την..." τότε χάνεις την γη κάτω από τα πόδια σου.

Καληνύχτα μαλάκα. Η ζωή έχει πλάκα.

(μούτζα στον εαυτό μου. ίσως και σε άλλους)

Thursday, October 20, 2011

διαχρονικός

Η αργία εγέννησε την πενίαν. Η πενία έτεκεν την πείναν. Η πείνα παρήγαγε την όρεξιν. Η όρεξις εγέννησε την αυθαιρεσίαν. Η αυθαιρεσία εγέννησε την ληστείαν. Η ληστεία εγέννησε την πολιτικήν. Ιδού η αυθεντική καταγωγή του τέρατος τούτου.

Αλ. Παπαδιαμάντης "Οι έμποροι των εθνών"

Sunday, October 16, 2011

32

έρχεται τυφώνας, κατακλυσμός, χαμός σε λίγες μέρες...
ωχ ωχ
δεν ξέρω, πως να φυλαχτώ; ή μήπως να αφεθώ; θα επηρεαστώ προς το καλύτερο ή προς το χειρότερο; ξέρω, από μένα εξαρτάται θα μου πεις.

τι να κάνω, δεν έχω άλλη επιλογή. δεν μπορείς να σταματήσεις τα φυσικά φαινόμενα!

και καλά όλο αυτό. εγώ πώς είμαι; θέλω να ξέρω. γαμώτο. θέλω να μην με λογοκρίνω, να μην με φρενάρω. να μην σκέφτομαι "έλεος, σιγά μην πω/κάνω ΕΓΩ κάτι τέτοιο, δεν μπορώ να με φανταστώ" κλπ κλπ.
γιατί ρε Δανάη, τι έχεις να πούμε; ε να τώρα μόλις κοιτάχτηκα στον καθρέφτη, έχω κάπως παιδικό, αθώο πρόσωπο ¬¬ 
επίσης συμπεριφέρομαι κάπως παράξενα, awkward, κάπως. 

εντάξει δεν ξέρω, overthinking kills after all. 

προσπαθώ να το ξεπεράσω. οκ? καληνύχτα.

Friday, October 14, 2011

69

μέρες ακόμα! μέχρι να έρθω Αθήνα για τις διακοπές των Χριστουγέννων! 
εξήντα-εννιά. χαχαχα

στέλνω διαδικτυακή αγκαλιά/φιλιά/αγάπη σε όποιον με διαβάζει τώρα. σε σένα! ^_______^

Thursday, October 13, 2011

ισπανικά...

Hombre sin amor
hombre solo
es arbor sin flor
como yo.

Tuesday, October 11, 2011

ε να που ήρθε η στιγμή του =(

Σ' έχω χάσει, είναι νύχτα τόσο αργά
Όπως τότε όλα ήρθαν ξαφνικά
Μια στιγμή απ' τα χέρια έχει χαθεί
Αν σε είχα θα 'χα δεύτερη ζωή

Μα δεν αλλάζει
Ο ήλιος φτάνει
Ο κόσμος είναι ένα άστρο μακρινό

Ξημερώνει μα για κάποιον είν' αργά
Ξέρω υπάρχουν τόσα πράγματα απλά
Αν μπορούσα να κρατήσω μια στιγμή
Μια εικόνα να γυρίσεις στη ζωή

Μα δεν αλλάζει
Ο ήλιος φτάνει
Ο κόσμος είναι ένα άστρο μακρινό...

Thursday, October 6, 2011

Yeah, chase your dreams and so, but wait a minute; I must find a dream first.

Wednesday, September 28, 2011

*____* τι υπέροχη μουσική...


Μάνος Χατζιδάκις - Σερενάτα για την σεξουαλική απουσία

Sunday, September 25, 2011

συναισθηματικά σκαμπανεβάσματα


σαν ηλεκτροκαρδιογράφημα είναι η διάθεσή μου

μια πάνω μια κάτω



αποφάσισε όμως επιτέλους. καταντάει κουραστικό.




δεν θέλω κριτική. είμαι καλά. απλά έχει φουρτούνα εδώ πέρα και παλεύω. ΠΑΛΕΥΩ όμως. κολυμπάω, πως το λένε.
εντάξει;


άντε τώρα.



Tuesday, September 20, 2011

Μπα. Μέρες σαν την σημερινή, που δεν έχω μάθημα (σπάνιες περιπτώσεις από 'δω και πέρα) και που έχει ήλιο (σπάνιες περιπώσεις επίσης) είναι απλά τέλειες. Και νιώθω καλά =) Θα δούμε πώς θα πάει απο 'δω και περα λοιπόν. Με την σημερινή να είναι η πρώτη μέρα της καινούργιας μου ζωής. Θέλω να είναι η σημερινή. Έτσι.

officially alone

Και από σήμερα είμαι επισήμως μόνη εδώ πέρα. Σε 2 ώρες περίπου πετάνε οι γονείς μου για Αθήνα. Νιώθω ένα μικρό σφίξιμο στο κέντρο του θώρακα. Μια στεναχώρια.
Κοίτα να δεις που ήθελα να είχαν φύγει πιο νωρίς...Και τώρα δεν θέλω να φύγουν. Ή καλύτερα: θέλω να φύγω και εγώ μαζί τους.


Μ-Ο-Ν-Η.
Κανείς πια εδώ. Όλα μόνη μου θα τα κάνω. Ντάξει ντάξει, δεν χρειάζεται να στεναχωριέμαι. Αμάν πια. Όλα καλά.

Θα μου λείψει η καθημερινότητα μαζί τους.

Ξημερώνει σήμερα μια καινούργια μέρα. Θα πρέπει να την εκμεταλλευτώ ώστε να τελειώσω όλες τις εκκρεμότητες. Ασφάλιση, αθλήματα, εκτυπώσεις, ενισχυτική διδασκαλία, σύνδεση στο διαδίκτυο...Α, και να γράψω τις ηχογραφημένες διαλέξεις. Και να τις διαβάσω.

Αχ. Δεν υπάρχει λόγος να είμαι στεναχωρημένη. Αλλά υπάρχει λόγος να είμαι χαρούμενη; Γιατί δεν βρίσκω. Οπότε :| , όυτε χαρούμενη ούτε λυπημένη. Γεια.

Saturday, September 17, 2011

Ακούγοντας ΦΗ...

Αναρωτιέμαι αν με έχει πιάσει άλλη μια φάση "κατάθλιψης" (που νιώθω στεναχωρημένη χωρίς λόγο) ή όντως δεν πάνε καλά τα πράγματα.
Προσπαθώ να καταλάβω τι μου συμβαίνει. Μιλάω εγώ με εμένα: "Γιατί βρε Δανάη νιώθεις σκατά; Μήπως το κάνεις επίτηδες, μήπως σ'αρέσει τελικά; Μα τι λες; Τότε γιατί δεν μ'αρέσει αυτή η κατάσταση; Γιατί να θέλω να είμαι καλά;"

Εδώ και τρεις μέρες έχω ξεκινήσει τα μαθήματα στο πανεπιστήμιο. Εδώ και τρεις μέρες νιώθω πώς θέλω να κλάψω. Και καμιά φορά το κάνω.

Αναρωτιέμαι -κάπου διάβασα ότι οι έξυπνοι άνθρωποι συνήθως υποτιμούν τις ικανότητές τους- αν εγώ με υποτιμώ ή μήπως τελικά εκτιμώ σωστά τον εαυτό μου.

Το βλέπω, θα ασχολούμαι μόνο με τις εργασίες και το διάβασμα του πανεπιστημίου και δεν θα κάνω τίποτε άλλο, τίποτε που να με ευχαριστεί. Κάθε πρωί θα πηγαίνω για μάθημα και θα κοιμάμαι στα έδρανα. Και το απόγευμα το ίδιο. Και το βράδυ θα γυρνάω και θα κλαίω. Θα εύχομαι, λίγο πριν με πάρει ο ύπνος, να γίνει κάποιο θαύμα και μην ξυπνήσω το πρωί.

Αν δεν πάει καλά αυτή η χρονιά, ίσως να αλλάξω τμήμα του χρόνου. Ίσως.
Αν όμως τα καταφέρω...
Αχ, το θέλω τόσο πολύ.

Να, τώρα πάλι κλαίω. Δεν βλέπω καλά τι γράφω.







Έχω να απομαγνητοφωνήσω κάμποσες ηχογραφημένες διαλέξεις. Να ξαναγράψω τις σημειώσεις των μαθημάτων. Να στείλω μήνυμα στους άσχετους που έμπλεξα για να ξέρω τι πρέπει να γράψω για την εργασία. Και άλλα.

Δεν ξέρω τι θα γίνει, τι θα γίνω.

Και ναι, τώρα ακούω και Paganini. Διαβάζω κάτι νοσταλγικά ποστς στο Athensville. My mood at its best.

Ελπίζοντας να βελτιωθεί η κατάσταση, ελπίζοντας να έρθει μια καλύτερη εβδομάδα, ελπίζοντας να περάσει γρήγορα και ανώδυνα ο χρόνος...
Αντίο προς το παρόν.

Peter Broderick - Pulling the rain

Friday, September 16, 2011

ναι μεν αλλά...

Καταλαβαίνω αλλά δεν καταλαβαίνω...


Μιλάω αλλά δεν μιλάω...


σιγά μην κλάψω, σιγά μην φοβηθώ

Σήμερα ήταν η πρώτη μέρα στο πανεπιστήμιο. Πρώτο μάθημα: "Γενική εισαγωγή στο Δίκαιο".

Το πρωί είχα ένα σεμινάριο επιμόρφωσης πάνω στην πληροφορική, μαλακίες βασικά, μάθανε κάποια άτομα εκεί πέρα πώς να φτιάχνουν αρχεία .zip και πώς να αλλάζουν γραμματοσειρά στο word 2010!
Ίσως τα επόμενα μαθήματα να είναι πιο δύσκολα...

Το απόγευμα είχα 16.00-20.00 το μάθημα στο αμφιθέατρο. Εντάξει, δεν περίμενα να καταλάβω τα πάντα απ'όσα είπε ο καθηγητής. Μια γενική ιδέα την έπιασα. Αλλά έκανε τόσο ζέστη, λιώσαμε όλοι εκεί μέσα. Γύρω στα 500 άτομα. Δυσκολευόμουν πολύ στο να κρατάω σημειώσεις. Γενικώς νιώθω μια απογοήτευση. Μας είπε ότι έχει βάλει στο ίντρανετ κάτι αρχεία με ασκήσεις τις οποίες πρέπει να κάνουμε. Δεν καταλαβαίνω. Μου 'ρχεται να κλάψω. Γιατί όλα μέσω ίντερνετ; Γιατί τέτοια φαγωμάρα με το διαδίκτυο; Γαμώτο.


Μάλλον θα φταίει η κούραση που νιώθω έτσι.
Ελπίζω να φταίει η κούραση.
Δεν πρέπει να είμαι απαισιόδοξη.
Μόλις ξεκινήσαμε.
Είναι νωρίς ακόμα.
Θα βελτιωθεί η κατάσταση.








Κουράγιο......ΜΠΟΥΧΟΥΧΟΥ ='(

Wednesday, September 7, 2011

i'm only happy when it rains

Καιρό έχω να γράψω. Βρίσκομαι στην Λυών από τις 31/8. Έφτιαξα το διαμέρισμά μου. Έπιπλα, καθαριότητα, οργάνωση. Οκ.
(Δεν περίμενα ότι θα ένιωθα έτσι, ενώ βρίσκομαι εδώ.)

Ανυπομονώ να ξεκινήσουν τα μαθήματα, στις 14/9. Ανυπομονώ και για άλλα πράγματα...

Οι τελευταίες μου 2 εβδομάδες στην Αθήνα ήταν απίστευτες. Απίστευτα υπέροχες. Ευχαριστώ όσους συνέβαλαν σε αυτό. ^___^

Τώρα εδώ...Μία έχει πολύ ήλιο και ζέστη, μία συννεφιά και δροσούλα, άντε και καμιά βροχούλα. Τον χειμώνα θα είναι μόνο βροχές και κρύο. Δεν με πειράζει, μ'αρέσει. Αρκεί να περνάω καλά. Δηλαδή να μπορώ να διαβάζω αποτελεσματικά, να έχω καλή διάθεση, να βγαίνω πού και πού και να περνάω τα μαθήματα. Αυτά.
Θέλω να χαμογελάω.

Άσχετο, δεν μ'αρέσει καθόλου το συναίσθημα όταν περνάω πραγματικά καλά και "πρέπει" να φύγω. Στο σκάιπ, στις βόλτες, σε όλα.

Εδώ είναι τώρα 2.10, έχω ηρεμήσει λιγάκι και ακούω ακόμη το ασανσέρ της πολυκατοικίας να πηγαίνει πάνω κάτω. Τι σκατά ρε παιδιά; Είμαι και δίπλα στο ασανσέρ...

Νυστάζω αλλά οι σκέψεις μου δεν με αφήνουν. Σκέφτομαι ότι θέλω να αρχίσουν τα μαθήματα, έχω όρεξη για γνώση όπως κάθε αρχή Σεπτεμβρίου. Φέτος είναι και η περιέργεια, πώς θα είναι στο πανεπιστήμιο και πολλά άλλα "πώς" και "γιατί".

Φοβάμαι την αποτυχία, φοβάμαι και την μοναξιά. Η μοναξιά παλεύεται, και άλλωστε το επιζητούσα τόσο καιρό. Για την αποτυχία δεν ξέρω. Προσπαθώ να μην το σκέφτομαι, δεν έχω ξεκινήσει ακόμα για να αρχίσω να αγχώνομαι. Και στο κάτω κάτω της γραφής γιατί να αποτύχω; Τι σκατά; Μυαλό έχω, λεξιλόγιο σχετικό έχω (ενώ οι συμφοιτητές μου όχι), ε τι άλλο πια; Απλά δυσκολεύομαι να μιλήσω και από έλλειψη αυτοπεποίθησης και από έλλειψη αυτάρκειας στη γλώσσα. Δεν μπορώ να εκφραστώ στα γαλλικά ακόμα. Σε λίγους μήνες λογικά θα είμαι εντάξει.

Σε λίγους μήνες θα συμβούν πολλά. Αχ άντε να αρχίσουμε, μπας και αρχίσει να περνάει λίγο πιο γρήγορα ο καιρός. Να ξεκολλήσω από τον Σεπτέμβριο. Να έρθουν τα γενέθλιά μου. Να έρθουν τα Χριστούγεννα.




Νιώθω...υπέροχα, ολόκληρη. Ολοκληρωμένη. Υπάρχει ένας άνθρωπος πάνω στη γη, 2.000 χιλιόμετρα μακριά μου, που με αγαπάει. Αυτός ο άνθρωπος με κάνει να νιώθω έτσι. Κάνω πράγματα που δεν έκανα ποτέ μέχρι τώρα. Σκέφτομαι διάφορα.

Θυμάμαι παλαιότερα, πριν μερικά χρόνια, αναρωτιόμουν αν θα έβρισκα ποτέ έναν άνθρωπο με τον οποίο θα έχουμε να πούμε πολλά, θα έχουμε να κάνουμε πολλά, θα συνεννοούμαστε και θα έχουμε πολλά κοινά, θα είναι διαφορετικός και θα έχει μυαλό και άλλα τέλος πάντων. Ευχόμουν να τον γνωρίσω κάποια μέρα. Ευχόμουν να υπάρξουν αμοιβαία αισθήματα. Ό,τι νιώθει ο ένας να νιώθει και ο άλλος. Τελικά αυτή τη σκέψη την καταχώνιασα σε μια άκρη του μυαλού μου, σχεδόν την είχα ξεχάσει, όταν εμφανίστηκε αυτός ο άνθρωπος που φανταζόμουν. Απίστευτο.
Ναι, ακόμα δεν μπορώ να το πιστέψω. Αλλά νιώθω ωραία. Έχω πολλά να γράψω ακόμα αλλά δεν μου το επιτρέπει η κατάστασή μου. Σε λίγο θα κλείσει το λάπτοπ από μπαταρία και τα μάτια μου από την νύστα.

Καληνύχτα και καλό ξημέρωμα. Πεινάω.

Saturday, August 27, 2011

Πόσο ρευστά είναι όλα τελικά.

Και πόσο μάταια στο κάτω κάτω της γραφής...


Ώρες ώρες πραγματικά το σκέφτομαι αυτό. Ότι ό,τι και αν κάνω είναι μάταιο. Είτε το κάνω είτε όχι δεν έχει σημασία. Είναι έτσι άραγε;

Φεύγω σε 5 μέρες. 5; Πω ρε πότε πέρασαν οι μέρες...;
Λυών σου έρχομαι.
Είμαι αποφασισμένη να πετύχω. Και θέλω να σκάσει η μάνα μου να μου λέει τα ίδια και τα ίδια ακόμα και τώρα που φεύγω. Λίγες μέρες έμειναν ρε μαμά, άφησέ με να κάνω αυτό που θέλω.

Αλλά ρε παιδί μου εκεί που είσαι μια χαρά -τρόπος του λέγειν- πετάγεται ένα πράγμα και σου αλλάζει τα δεδομένα, σου ανατρέπει τα συναισθήματα.
Από την μία ουάααου, είναι ωραία. Από την άλλη σκατάαα ρε γαμώτο, γιατί έτσι;

why me
why you
why here
and why now

Sunday, August 21, 2011

ανασφάλειες

Πόσο εύκολα και γρήγορα μπορεί να αλλάξει μια ιδέα που έχει κάποιος για κάτι; Φοβάμαι...

Friday, July 29, 2011

Τρίχες

Αχ δεν το μπορώ αυτό το συναίσθημα. Το συναίσθημα του ανικανοποίητου, του ανεκπλήρωτου. Και επίσης αυτό το πράγμα που αγαπώ πρώτα το μυαλό...

Επίσης δεν μπορώ να κανονίζω τελευταία στιγμή. Δεν μου αρέσει καθόλου. Σήμερα είναι Παρασκευή και την Δευτέρα υποτίθεται ότι θα πάω Σπέτσες με κάτι συμμαθήτριες.
Γαμώτο, κάθε καλοκαίρι τα ίδια. Δεν πάω για μπάνιο στην θάλασσα και αποφεύγω τις διακοπές εκτός σπιτιού λόγω...της τριχοφυίας των ποδιών και λοιπών περιοχών. Αυτό είναι που με κάνει τόσο αντικοινωνική. Δεν μ'αρέσει να ξυρίζομαι γιατί δεν έχω λίγες τρίχες και ανοιχτόχρωμες. Κάθε φορά,
  1. βγαίνουν ξανά τρίχες μετά από 2 ημέρες,
  2. δημιουργούνται κόκκινα σπυράκια, φυτρώνουν τρίχες μέσα στο δέρμα, μικρές γραντζουνιές και πληγές,
  3. είναι μαύρα χάλια η όλη κατάσταση...

Προτιμώ την αποτρίχωση λοιπόν. Ούτε με αυτή την μέθοδο κρατάει για πολύ καιρό, 1-1,5 εβδομάδα αλλά τουλάχιστον είναι καλύτερο. Δεν φαίνεται άσχημο όπως με το ξύρισμα. Όμως εδώ που μένω έκλεισε το μόνο μαγαζί που ήξερα και ένα που πήγα μια φορά λίγο πιο μακριά δεν μ'άρεσε. Όσο να 'ναι πρέπει να νιώθεις άνετα με την κοπέλα που σου κάνει αποτρίχωση. Έτσι φέτος πήγα μόνο μια φόρα εκεί και δεν ξαναπάτησα. Όλο ξυραφάκι. Το μισώ. Αναγκάζομαι να φοράω τζιν και άλλα μακριά παντελόνια μες την ζέστη. Θα μου πεις κάντο μόνη σου. Δεν μπορώ να την κάνω μόνη μου γιατί δεν έχω τα μέσα και τις δεξιότητες.

Και τώρα δεν προλαβαίνω να κάνω αποτρίχωση γιατί οι τρίχες είναι ακόμα πολύ κοντές. Οπότε ας πούμε ότι ξυρίζομαι την Κυριακή, 1 ημέρα πριν το ταξίδι, όπου δεν θα είναι μόνο οι 2-3 συμμαθήτριές μου αλλά και 6-7 άτομα ακόμα που ήμασταν απλά στην ίδια τάξη. Δηλαδή ελάχιστη οικειότητα, ώστε να πεις ας μείνω και μια μέρα με τριχούλες...Γαμώ τα στερεότυπα. Και μετά την Τρίτη θα πρέπει να πάω στο μπάνιο του σπιτιού που θα με φιλοξενεί για να ξαναξυριστώ. Και μετά την Πέμπτη. Και μετά λέω να φύγω. ΈΛΕΟΣ. ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΩ ΑΛΛΟ.

Ναι, είναι ψιλοασήμαντο το όλο θέμα αλλά νιώθω μεγάλη πίεση κάθε καλοκαίρι. Ζηλεύω όλες τις κοπέλες που ξυρίζονται μόνο μέχρι τα γόνατα και έχουν τέλεια πόδια.

Εκτός από τα στερεότυπα, γαμώ και τις ορμόνες (μου).
Πολύ γκρίνια, συγγνώμη, αλλά δεν άντεχα άλλο. Άσε που αυτά δεν τα λέω σε κανέναν. Αλλά τι να κάνουμε, το ίντερνετ τα κάνει όλα ευκολότερα...

Yours hairy.



Gold for the Price of Silver - Kings of Convenience vs. Erot

Sunday, July 24, 2011

Γύρισα

Στην αρχή ήταν ωραία. Προς το τέλος εφιάλτης. Και τώρα που είμαι εδώ, στην Αθήνα νιώθω μια απέραντη λύπη. Για πολλούς λόγους.

Σκέφτομαι πως δεν θέλω να φύγω. Ωραία πόλη η Λυών αλλά δεν θέλω να μείνω εκεί 3 χρόνια. Ναι, ήθελα και θέλω ακόμα να φύγω από το σπίτι μου, να ζήσω λίγο μόνη αλλά στην Αθήνα. Όχι αλλού. Ίσως σκεφτείς, εσύ που διαβάζεις τώρα αυτό το ποστ, πως δεν μ'αρέσουν οι αλλαγές, πως κάνω σαν γέρος ή σαν ανώριμο. This is not the case.

Ήθελα να μείνω εδώ για λίγο, να ζήσω εδώ και ας είναι σκατά η κατάσταση. Τουλάχιστον θα είχα λίγα άτομα να μιλάω, να βγαίνω, να, να, να...

Ναι μωρέ, θα βρω και εκεί άτομα να μιλάω, να βγαίνω, κλπ αλλά δεν θα νιώθω το ίδιο. Η σχολή προβλέπεται πολύ δύσκολη, πάρα πάρα πολύ δύσκολη για την ακρίβεια. Και μάλλον και η ζωή εκεί, μια από τα ίδια. Μιζέρια και κατάθλιψη.
Όταν πήγα πριν μερικές μέρες στο πανεπιστήμιο να γραφτώ από την μια μου άρεσε το κτίριο αλλά είδα ένα χαρτί που είχαν καρφιτσώσει σε έναν πίνακα. Το χαρτί έγραφε πόσοι πήραν το πτυχίο της Νομικής. Από τα 340 άτομα περίπου, μόνο 50. Εκεί είναι που σκέφτηκα "τι πάω να κάνω εκεί;" και με πιάνουν τα κλάματα.



Τώρα που γύρισα λοιπόν νιώθω πολύ λυπημένη. Νιώθω πως όλα είναι μάταια. Νιώθω χάλια.

Μήπως να κλειστώ στο δωματιό μου μέχρι να φύγω; Αχ δεν ξέρω. Όλο δακρύζω και είμαι έτοιμη να κλάψω.

_________

Κοντά στο σπίτι που θα μένω υπάρχει ένα σινεμά που παίζει πολύ ωραίες ταινίες, όχι εμπορικές και μαλακίες. Πήγα 3 φορές αυτή την εβδομάδα που είχα πάει. Είδα το Beginners, The Trip, Deep End. To Deep End είναι του '70. Ως φοιτήτρια έχω έκπτωση και στο σινεμά και σε άλλα προϊόντα και υπηρεσίες. Οπότε θα το λιώσω το σινεμά φέτος. Μόνη ξεμόνη δεν με νοιάζει. Έτσι και αλλιώς θα πρέπει να διαβάζω συνέχεια. (Σκατά.)
_________

Δεν είμαι καλά ρε γαμώτο. Πάνω που γνώρισα άτομα, έμαθα τόσο καλά το κέντρο της Αθήνας (<3) και δεν ξέρω και 'γω τι άλλο, τσουπ! αλλαγή πάλι. -.-"
Και πριν 3 χρόνια έτσι πάλι. Άλλαξα σχολείο ξαφνικά και χωρίς την θελησή μου. Έτσι πέρασα την πρώτη χρονιά στο καινούργιο σχολείο μέσα στην κατάθλιψη, απέτυχα στο proficiency αλλά και στους βαθμούς του σχολείου. Τώρα που τελείωσα μπορώ να πω πως μου αρέσει το σχολείο από το οποίο αποφοίτησα, καλύτερο από το παλιό μου, για πολλούς και διάφορους λόγους. Λες να πάω στην Λυών και την πρώτη χρονιά να μην την περάσω; Και αν τελικά αποφοιτήσω να πω "χαλάλι! πέρασα πολύ ωραία και έμαθα πολλά πράγματα" ;; Ποιος ξέρει. Ελπίζω μόνο να μην αποτύχω.

Όλοι μου λένε "είσαι πολύ τυχερή που πας στο εξωτερικό για σπουδές, είμαι σίγουρος/-η ότι θα πετύχεις και θα μεγαλουργήσεις, μην το σκέφτεσαι καν και μην στεναχωριέσαι/φοβάσαι που φεύγεις, θα κάνεις καινούργιους φίλους, θα μάθεις πολλά πράγματα, μπλα μπλα μπλα..."
Δεν ξέρω τι λέτε. Εγώ σκέφτομαι άλλα πάντως...
_________

Πέρασε ένας μήνας από τότε που έγραψα ότι δεν βγαίνω κλπ. Δεν έχει αλλάξει τίποτα. Εχω βγει 2 φορές το πολύ. Και τώρα που ήθελα να κάνω πολλά δεν θα μπορέσω.

Άντε πολλά έγραψα.

Friday, July 15, 2011

1 εβδομάδα χωρίς διαδίκτυο...

Θα αντέξω!

Πάω στην Λυών για να γραφτώ στο πανεπιστήμιο και να βρω ένα διαμέρισμα για την χρονιά που έρχεται.
Αύριο πρέπει να ξυπνήσω 4.30 περίπου. Φακ.

Α! Χθες πήγα στα εγκαίνια του Booze και πέρασα γαμάτα! Είναι τόσο ωραίο να γνωρίζεις άτομα έξυπνα (επιτέλους! Η πολλή βλακεία είχε αρχίσει να με επηρεάζει.) και με πολλά ενδιαφέροντα! Ο Α. ούτε που πάτησε το πόδι του στο μέρος, λογικά αφού του είπα ότι θα πάω δεν ήθελε να με συναντήσει. Ποιος ξέρει... =/ Δεν πειράζει όμως! Πραγματικά ήταν από τις πιο ωραίες βραδιές. Άλλωστε όσες φορές βγαίνω τώρα, είναι οι τελευταίες μου εδώ στην Αθήνα και με τα άτομα που αγαπώ, οπότε έτσι και αλλιώς περνάω πολύ ωραία.

Αχ.



Καληνύχτα.

Thursday, July 14, 2011

Προβλέψεις Ζωδίων (11-17/7) : Σκορπιός

Ξανά: Τα πάντα είναι δυνατά και όλα παίζονται-στην καριέρα και τις προσωπικές σχέσεις. Πού θα σταματήσει άραγε η μπίλια; Εκεί που έχεις ποντάρει, ή εκεί που χάνεις και φεύγεις από το καζίνο σα βρεγμένη γάτα; Οι πιθανότητες είναι εκεί που έχεις ποντάρει. Είναι υπέροχο να κάνεις όνειρα- και πρέπει να κάνεις όνειρα- που μέχρι χτες δεν τολμούσες, ή σου απαγορεύονταν. Αυτή τη στιγμή ο δρόμος της επιτυχίας βρίσκεται σε μια υψηλότερη συνειδητότητα- που παρεμπιπτόντως δεν παραβλέπει τις σαρκικές απολαύσεις. Εάν ήσουν στη κατάψυξη για πολύ καιρό μπορείς να ψιθυρίσεις τη λέξη «έκσταση» και μάλιστα να τη βιώσεις. Μην αφήσεις τον εαυτό σου να παρασυρθεί από την οικονομική ανασφάλεια που θα σου στερήσει τη δυνατότητα της χαράς ή ενός ευοίωνου μέλλοντος. Ταξίδια, σπουδές, εξωτερικό, μετακινήσεις, μετακομίσεις είναι στην ίδια ατζέντα με τον έρωτα και τις επαγγελματικές συμμαχίες. Ακόμα και αν πιέζεσαι επαγγελματικά μη στερείς από τον εαυτό σου από οτιδήποτε καινούργιο που ακόμα κι αν δεν υπάρχει θα πρέπει να εφεύρεις.


Όλο εκπλήξεις οι άνθρωποι. Τελικά ίσως όντως να μην "ζούσα" την ζωή μου τόσα χρόνια. Maybe you were right. Ίσως τώρα την "ζω" και ίσως γι'αυτό κάποια πράγματα να πηγαίνουν πολύ καλύτερα απ'όσο περίμενα. Από την άλλη ίσως ξαφνικά να πάνε όλα σκατά. Και τότε...Σκατά!

Ναι μου μίλησε. Ναι νιώθω πολύ καλύτερα πλέον. Ναι, συνεχίζω να νιώθω ερωτευμένη μαζί του αλλά ποιος το χέζει. Σιγά. Μου αρκεί που μιλάμε πλέον. Άλλωστε θα φύγω σε λιγότερο από 2 μήνες...

Όλο φαντασιώνομαι ότι μιλάμε και λέμε το ένα και το άλλο και περνάμε ωραία και λέμε όταν έρθω τι θα κάνουμε και...πωωω. Είναι πολύ ψυχοφθόρο αυτό, το να φαντάζεσαι πράγματα που ξέρεις ότι δεν θα συμβούν ποτέ. 'Ντάξει, έτσι όπως πάνε τα πράγματα ποτέ δεν ξέρεις, αλλά το πιθανότερο είναι να μην συμβούν.

Σήμερα λοιπόν θα πάω στα εγκαίνια του νέου χώρου του Booze Cooperativa. Στο καφέ του Booze, στην Κολοκοτρώνη, με είχε πάει την πρώτη φορά που βγήκαμε. Και επειδή τώρα τελευταία νιώθω πολύ καλύτερα -όπως έγραψα παραπάνω- τον ρώτησα αν θα πάει στα εγκαίνια. Και ναι! Ίσως να πάει.

Έχω κι άλλα να γράψω. Προς το παρόν, γεια.


Parov Stelar - The Phantom

(επειδή με κάνει να χορεύω σαν τρελή και μου φτιάχνει το κέφι)

Friday, June 24, 2011

τι σκατά; pt.2

Και η διάθεσή μου να βγω, χαλάει ακόμα περισσότερο όταν παίρνω σήμερα τηλέφωνο κάποια άτομα και μου μιλάνε κάπως απόμακρα, σαν να έχουν ξεχάσει τα όσα λέγαμε τις τελευταίες μέρες του σχολείου. Λέγαμε να βγούμε, να πάμε για μπάνιο, για καφέ...Τίποτα τώρα. Ξαφνικά όλα ξεχάστηκαν.
Όλο το καλοκαίρι μέσα θα το περάσω. Και λίγο στην Γαλλία, τρέχοντας στους δρόμους της Λυών, μες την ζέστη, προσπαθώντας να βρω σπίτι για την χρονιά που έρχεται.

τι σκατά;

Γιατί νιώθω έτσι πάλι;
Δεν έχω όρεξη να βγω, δεν θέλω να δω κανέναν. Σήμερα είναι ένα πάρτυ, αύριο η αποφοίτηση και μετά όλο το βράδυ πάρτυ. Σκατά. Δεν θέλω, αλλά ήθελα.

Tuesday, June 21, 2011

Χθες,

από το απόγευμα και μετά ήμουν σκατά.
Γύρισαν οι γονείς μου και είχαν περάσει από το σχολείο για να δουν τις βαθμολογίες. Ωραία συμπεριφορά: η μάνα μου σημείωσε στο χαρτί όχι μόνο τις δικές μου βαθμολογίες αλλά και των φίλων μου για να μου τις κοπανάει και να μου λέει τι καλά που γράψαν όλοι εκτός από μένα.

Μετά είδαν ότι είχα παραλάβει ένα εξώδικο. Τι σκατά; Τι μου φωνάζετε; Πού να ξέρω ότι γίνεται να μην το παραλάβω; Εξηγήστε μου μια φορά. [...]

Την Παρασκευή τρακάραμε. Πολύ ωραία πράγματα συμβαίνουν τις τελευταίες μέρες...




Και όσον αφορά την Γαλλία, όλοι έτσι μου λένε, "ντάξει θα πας Γαλλία, μια χαρά". Δεν είναι μια χαρά όμως. Διάβασα ρε γαμώτο. (Αλλά ακόμα δεν έχω καταλάβει πως διαβάζεται η ιστορία.) Μήπως με κοροϊδεύουν οι γονείς μου τόσα χρόνια ότι είμαι έξυπνη και τελικά έχω κάποιο πρόβλημα; Αναρωτιέμαι. Γιατί έχω την εντύπωση πως έχω αρκετές γνώσεις. Τόσες που να μην ανταποκρίνονται στους βαθμούς που πήρα φέτος. Γιατί άτομα που διάβασαν τελευταία στιγμή ή άτομα που διάβαζαν όλη την χρονιά πάρα πολύ πήγαν πολύ καλά; Ξέρω άτομα που έμαθαν όλη την ύλη σε όλα τα πανελληνίως εξεταζόμενα μαθήματα απ' έξω κ ανακατωτά και γι'αυτό έγραψαν τέλεια, αλλά από μυαλό τίποτα, εννοώ γενικές γνώσεις ή τελος πάντων ουσιαστικές γνώσεις. Γιατί "οι ραγδαίες εξελίξεις που γνώρισε ο σύγχρονος κόσμος στον οικονομικό τομέα..." δεν μου λένε τίποτα.

Νιώθω απαίσια. Δεν μ'αρέσει που οι γονείς μου μου συμπεριφέρονται έτσι. Δεν μ'αρέσει να τους χρεώνω με επιπλέον χρήματα. Αν φύγω τελικά, θα φύγω και θα νιώθω πως φεύγω επειδή δεν πέτυχα τίποτα εδώ. Σαν όλους τους αποτυχημένους που πάνε στα Βαλκάνια να σπουδάσουν ιατρική. Νιώθω πως με κατέταξαν στους άσχετους. Στο φροντιστήριο θα αναρτήσουν τα μόρια του καθενός και που πέρασε. Δεν θέλω. Θα είμαι στα τελευταία χαρτιά. Πέρσυ που τα έβλεπα ήλπιζα να μην είμαι στα τελευταία χαρτιά.

Το ήξερα ότι δεν πήγαινα για νομική ή για 18.000 μόρια. Αλλά περίμενα γύρω στα 16.000. Νιώθω πως όλα τα κοσμητικά επίθετα που μου φόρτωνε η μάνα μου είναι αληθινά, μου ταιριάζουν απόλυτα. Είμαι άχρηστη και δεν πρόκειται να προκόψω στην ζωή μου.

Αφού δεν πρόκειται να ακούσω καλά λόγια, δεν ξαναβγαίνω από το δωμάτιο. Μόνο όταν θα λείπουν, όπως τώρα.



Ιδανικοί αυτόχειρες - Νίκος Ξυλούρης

Monday, June 20, 2011

πουλάκια !

ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΛΟΓΙΑΣ ΠΑΝΤΕΙΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ
ΘΕΑΤΡΙΚΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ
ΣΛΑΒΙΚΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ
ΜΕΘΟΔΟΛΟΓΙΑΣ, ΙΣΤΟΡ. & ΘΕΩΡ. ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ
ΤΟΥΡΚΙΚΩΝ ΚΑΙ ΣΥΓΧΡΟΝΩΝ ΑΣΙΑΤΙΚΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ-ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΚΟ ΠΑΝ.ΑΘΗΝΩΝ
ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΟΝΟΜΙΑΣ ΚΑΙ ΣΥΣΤΗΜΑΤΩΝ ΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗΣ-ΤΕΙ
ΟΠΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΟΠΤΟΜΕΤΡΙΑΣ-ΤΕΙ
ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ
ΙΕΡΑΤΙΚΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ
ΑΙΣΘΗΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΚΟΣΜΗΤΟΛΟΓΙΑΣ-ΤΕΙ
ΝΟΣΗΛΕΥΤΙΚΗΣ-ΤΕΙ
ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΥΓΙΕΙΝΗΣ-ΤΕΙ
ΕΠΙΣΚΕΠΤΩΝ & ΕΠΙΣΚΕΠΤΡΙΩΝ ΥΓΕΙΑΣ-ΤΕΙ

Άντε γεια

Τελικά πούτσες έγραψα.
Έπεσα έξω σε όλα τα προγνωστικά. Ήμουν αισιόδοξη...

Σύνολο μορίων γύρω στα 14.000

ΟΥΟΥΟΥ

Saturday, June 18, 2011

Γιατί σε μένα;;

Χθες βγήκα με τον Σ. στο Θησείο.

Για μένα ήταν ένα αποτυχημένο ραντεβού. Εξαιρετικά αποτυχημένο. Κι όμως αργά το βράδυ όταν γυρνούσα σπίτι μου έστειλε μήνυμα στο κινητό: "καλό σου βράδυ. όνειρα γλυκά! εγώ πέρασα πολύ ωραία, ελπίζω κ εσύ!" Μάλιστα μου είπε να πάμε για σινεμά Δευτέρα ή Τρίτη...

Ρε γαμώτο. Δεν είχαμε τίποτα να πούμε. Δεν το βλέπει; Δεν καταλαβαίνει;; Και επίσης αυτά που έλεγε δεν μ'άρεσαν καθόλου. Οι αντιλήψεις μας και τα ενδιαφέροντά μας διαφέρουν ριζικά. Για παράδειγμα, δεν ξέρει τι συμβαίνει στον κόσμο, στην Ελλάδα. Οκ, ξέρει πως δεν πάμε καλά σαν χώρα αλλά δεν βλέπει ειδήσεις, δεν ενημερώνεται καθόλου. Τον ρώτησα αν είδε τι έγινε την Τετάρτη στο κέντρο (χαμός) και δεν είχε πάρει χαμπάρι τίποτα! Έλεος.
Δεν έχει καθόλου βάθος. Νιώθω πως έχασα 3 ώρες από την ζωή μου. Και σαν να μην έφτανε αυτό, είχα κολλήσει στον καναπέ και δεν σηκώθηκα να χαιρετήσω την Δάφνη. @#$^&!

Επίσης νομίζει πως είναι πολύ άντρας και υπερηφανεύεται για το ότι είναι στρέιτ. Το μυαλό του είναι γεμάτο στερεότυπα. Ντρεπόταν να πει πρόστυχες λέξεις. lol (τις έλεγα εγώ)
Πάνω μου αυτός βρήκε αυτό που έψαχνε. Κοπέλα που δεν βάφεται υπερβολικά, σχεδόν καθόλου, που δεν χορεύει, δεν πίνει μέχρι να μεθύσει και γενικώς είναι μετρημένη. Και άλλα του άρεσουν. Έλα όμως που δεν με ξέρει καλά ακόμα.

Εγώ όμως τον είχα κόψει από την πρώτη στιγμή που τον είδα (σε εκείνο το πάρτυ της φίλης μου) ότι δεν μ'αρέσει ούτε εξωτερικά (χάααλιιιααα) αλλά, το κυριότερο, όυτε εσωτερικά. Η πρώτη μας επαφή στο πάρτυ ήταν μια χειραψία, η οποία ήταν πολύ χαλαρή. Μου την σπάνε οι άνθρωποι που δεν σφίγγουν το χέρι. Δεν λέω να σπάσουν τα κόκαλα αλλά να είναι μια θερμή χειραψία. Έπειτα συνέχεια μου μιλούσε. Δεν μ'άρεσαν πάλι αυτά που έλεγε. Βαριόμουν και συχνά δεν άκουγα τι έλεγε, κοιτούσα με ένα αφηρημένο βλέμμα αλλά σκεφτόμουν άλλα.

Χθες λοιπόν που περπατούσα προς το σημείο συνάντησης, τον είδα να με περιμένει μέσα στο μετρό Μοναστηράκι, τον κοιτούσα κ δεν με είχε δει γιατί ήταν ψιλογυρισμένος αλλού. Με το που τον είδα μου ήρθε αυθόρμητα και έκανα ένα βήμα πίσω. Τρόμαξα σχεδόν. Σκεφτόμουν " τιιιι αυτός είναι;; (είχα ξεχάσει πώς ήταν εμφανισιακά, τον είχα ωραιοποιήσει λίγο) ιιουυ πού πάω ρε γαμώτο, πάμε να φύγουμε!" Τελικά προχώρησα και του μίλησα. Ρε σχεδόν αηδιάζω μαζί του. ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΩ;;;

ΑΑΑ και το καλύτερο! Μου είπε πως δεν έχει φάει ποτέ χυλόπιτα!! OMG θα φάει την πρώτη του χυλόπιτα από μένα!! =P και =|
Καθόλου μυαλό ούτε λίγο πνέυμα...Τι να κάνουμε θέλω και λίγο επίπεδο! Smart/Intellectual people attract me =D (βλέπε Α.)

Τουλάχιστον αφού πήρε ο καθένας τον δρόμο του, εγώ πήγα Εξάρχεια και ήπια τσίπουρα και έτσι κοιμήθηκα σαν πουλάκι. Άι στο διάολο.



Τώρα που το ξανασκέφτομαι, δεν θέλω να τον ξαναδώ. Μπλιαξχχ

Wednesday, June 15, 2011

πρόγραμμα

Ελπίζω να γίνει έτσι...με αυτά που έγιναν σήμερα νιώθω πάλι χάλια και ανασφαλής. Και μου την σπάει που κάποιοι άνθρωποι ζουν στον κόσμο τους...

Λοιπόν:
  • αύριο (πέμπτη) το πρωί δίνω το δίπλωμα
  • παρασκευή 6.30 ραντεβού με τον Σ. *
  • σάββατο 5.00 ραντεβού με Δάφνη και μετά στις 6.00 tumblr meetup!
  • κυριακή πρωί μπάνιο στην θάλασσα με Δάφνη και το απόγευμα ίσως πάμε στην συναυλία See the Music...

* Θα προσπαθήσω να ξεκόψω από τον Σ., και πολύ μιλήσαμε. Δεν μ'αρέσει και δεν γουστάρω να κάνω τίποτα μαζί του. Το θέμα είναι πώς του το λες αυτό; ...

Καληνύχτα, ελπίζω να πάνε όλα καλά. (όχι για το πρόγραμμα, χέστηκα κιόλας. για την Ελλάδα και την ζωή μας λέω.... =\ )

Monday, June 13, 2011

Εκκαθάριση στο facebook

               Άχρηστο ποστ.

Άρχισε η διαγραφή "φίλων" στο facebook. 
Άρχισαν όμως να με κάνουν add άτομα από το παλιό μου σχολείο επειδή είχαμε πει ενα "γεια" .... Καλά, από Σεπτέμβριο που θα αλλάξω και το current location, θα φάνε delete πολλά άτομα. 


Sunday, June 12, 2011

Όλα σήμερα

Όλα σήμερα έγιναν.
Μίλησα με τον Α. και κάπως ξεκαθάρισε το τοπίο. Μια χαρά. =)
Και ο άλλος που του άρεσα, ο Σ., μου ζήτησε να βγούμε. ΛΟΛ
Ό,τι να 'ναι!

Για να δούμε, για να δούμε...


Την Πέμπτη δίνω ένα διπλωματάκι, νομική ορολογία στα Γαλλικά. Από Σεπτέμβριο έκανα μαθήματα και τώρα ήρθε η ώρα να εφαρμόσω τις γνώσεις μου. Ελπίζω να το πάρω, γιατί έχω ένα θέμα με τα προφορικά. Και στην έκθεση χρειάζομαι λεξικό γαμώτο. Πώς θα γράψω; Πάντως τα προφορικά φοβάμαι. Πέμπτη 9.00-14.00 θα δίνω. Άντε, από αύριο αρχίζω επανάληψη στο λεξιλόγιο που έμαθα όλη την χρονιά.


Μια μέλλουσα juriste. 

Friday, June 10, 2011

Τελικά

ανακάλυψα ότι από την στιγμή που με δέχτηκε η πρώτη μου επιλογή, δεν μπορώ να περιμένω μέχρι να μου στείλουν και οι υπόλοιπες. Οπότε αρχίζω αναζήτηση για σπίτι στην Λυόν.

Λοιπόοοννν...Και τώρα νιώθω πολύ καλύτερα όσον αφορά τα αισθηματικά. Δεν με απασχολεί τόσο ο Α. Εννοείται ότι τον θέλω τρελά, αλλά το 'χω παλέψει πολύ και δεν νιώθω τόσο άδεια και στεναχωρημένη.
Θυμάσαι που είχα πάει σε ένα πάρτυ πριν 2 εβδομάδες; Εκεί κάποιος με φλέρταρε. Χάλια είναι. Όχι τόσο εμφανισιακά όσο εσωτερικά, καταλαβαίνεις. Δεν είναι του στυλ μου. Ζήτησε από την αγαπημένη μου φίλη το facebook μου και με έκανε add. Με πέτυχε μια μέρα στο chat λίγο πριν κλείσω (12 το βράδυ). Δεν είπαμε τίποτα γιατί του εξήγησα ότι έπρεπε να πάω για ύπνο. Τέλος πάντων, από τότε έχουν περάσει 2 εβδομάδες και δεν τον έχω ξαναπετύχει ονλάιν. Όχι ότι καίγομαι αλλά 'νταξει μ' αρέσει η ιδέα ότι κάποιος με γουστάρει, όχι απλά για γαμήσι όπως κάποιοι κάποιοι...Και βασικά θέλω να φλερτάρω. χαχα





Thursday, June 9, 2011

Γαλλικά Πανεπιστήμια

Ουουου...από σήμερα αρχίζουν να μου στέλνουν απάντηση τα πανεπιστήμια στα οποία έστειλα αίτηση. Όπως είναι φυσικό το σάιτ έχει μπλοκάρει. Μπορώ τουλάχιστον να μπω και να δω ποια πανεπιστήμια μου έστειλαν θετική απάντηση. Δεν μπορώ να τους απαντήσω τώρα που είναι μπλοκαρισμένο.

Με δέχτηκε η πρώτη μου επιλογή: Lyon
Για να δούμε τα υπόλοιπα...

ΑΑ τελείωσε το σχολείο επιτέλους!!! 16/6 βγαίνουν τα αποτελέσματα των πανελλαδικών και 25/6 είναι η αποφοίτηση...

Monday, June 6, 2011

Τις τελευταίες μέρες τον σκέφτομαι πάλι όλο και πιο έντονα. Είναι αυτό το αίσθημα, που θέλω εξηγήσεις αλλά νιώθω για τρίτη φορά το αίσθημα του ανικανοποίητου έρωτα. Ναι, τώρα είναι που ξέρω ότι νιώθω ερωτευμένη μαζί του. Γαμώ το.

Τώρα είναι που αν τον συναντήσω θα 'θελα να του πω τι ακριβώς νιώθω. Αλλά τι θα βγει; Τίποτα. Χειρότερα θα γίνουν τα πράγματα, γιατί έτσι θα τον αναγκάσω να μου ρίξει χυλόπιτα.
Οπότε απλά θα του θέσω όλα τα ερωτήματα που φυλάω τόσους μήνες. Τα 'χω γράψει στο κινητό μου οπότε δεν τα ξεχνάω. Θα τον συναντήσω άραγε; Γιατί όπως τον κόβω τώρα δεν έχει καμία όρεξη να με δει. Εδώ με το ζόρι μου μιλάει.

Σε μερικές μέρες που θα έχει τελειώσει επίσημα το σχολείο, θα του στείλω μνμ "για διάβασε λίγο παραπάνω, την προηγούμενη συνομιλία μας, τον Απρίλιο, κάτι θα μου έλεγες τώρα που τελείωσα....."

Κατά τα άλλα έχω ακόμη 3 μαθήματα να δώσω!




El Ma
ñana - Gorillaz

No more greeklish?

Τελικά η ηλιθιότητά σου δεν έχει όρια. Κάλα σε κατάλαβα εγώ, ό,τι ακούς και δεν το ήξερες από πριν το ακολουθείς, σε πείθουν οι λαϊκιστές.
(Γράφει με ελληνικά, ακόμα και τα αγγλικά -προφανώς επειδή βαριέται να αλλάξει από ελληνικά σε αγγλικά, αλλά το παίζει κουλ-, να 'ναι καλά οι Ράδιο Αρβύλα...)

Αλλά εγώ εκεί, ΣΕ ΘΕΛΩ. [με όλα σου τα ελαττώματα--αλλά τι λέω; το χειρότερό σου ελάττωμα είναι ότι με έχεις απορρίψει πριν με γνωρίσεις.]



Α, και "ο έρωτας με έρωτα περνά"; Πώς; Αν είσαι ερωτευμένος πως θα μπορέσεις να ερωτευτείς κάποιον άλλον; =/

Tuesday, May 31, 2011

*@^$!#&

Ναι, γράψε με κι άλλο στ'αρχίδια σου βλάκα, που πιστεύεις την κάθε μαλακία και νομίζεις πως είσαι ώριμος και υπεράνω.
Γαμώ το σου είσαι ηλίθιος και θέλεις ξύλο.
Αλλά σε θέλω το βράδυ. Άλλοι λένε πως ίσως απλά θέλω να μιλήσουμε, να μου εξηγήσεις την συμπεριφορά σου...
Δεν φαντάζεσαι πόσο με επηρέασες. Νιώθω ότι έχασα 4 μήνες από την ζωή μου. Δεν μετανιώνω το ότι έκανα σεξ μαζί σου. Μετανιώνω το ότι σε κυνηγούσα μετά. Αλλά τι να κάνω; Έτσι ένιωθα, έτσι έκανα. Έμαθα. Ωρίμασα λίγο ακόμα.

Από 'δω και από 'κει

Ωραίο συναίσθημα να νιώθεις ποθητή. Κάποιος με θέλει. Αλλά εγώ όχι. Ή ίσως ναι. Αλλά πιο πολύ όχι. Άλλον θέλω και αυτός ο άλλος δεν με θέλει.
Φοβερή κατάσταση...
Δύσκολο να ξεκολλήσεις. Και τελικά όσο σε φτύνουν τόσο κολλάς. Εγώ τουλάχιστον.

Πάω να διαβάσω Στατιστική-Πιθανότητες!

Saturday, May 28, 2011

Thursday, May 26, 2011

25/5/11

Χθες πήγα σε ένα πάρτυ γενεθλίων μιας φίλης. Δεν είχα πολύ όρεξη αρχικά. Μετά έβαλα το χαρούμενο προσωπείο μου, μάζεψα όση αυτοπεποίθηση μου έχει μέινει και πήγα. Μακάρι να είχα μείνει κι άλλο. Αλλά βέβαια, για την μάνα μου κάθε φορά που ξυρίζομαι/είμαι χαρούμενη/πρόκειται να βγω σημαίνει ότι ετοιμάζω "γκομενοδουλειές" και μάλιστα με ένα συγκεκριμένο άτομο.
Δεν φτάνει που προσπαθώ να τον ξεχάσω ενώ δεν θέλω να τον ξεχάσω, μου τον θυμίζει κιόλας.
Αχ.

Τελος πάντων, στο πάρτυ μίλησα με αρκετά άτομα, μου μιλούσε και ο αδερφός του γκόμενου της εορτάζουσας -μπλιάχ-...

Ένιωσα αγάπη, φιλία...Αυτά τα συναισθήματα τα είχα ξεχάσει, ίσως να μην τα είχα ζήσει και ποτέ μέχρι πριν λίγο καιρό. Κρίμα που τελείωσε η χρονιά και το σχολείο μαζί. Πάνω που είχα αρχίσει να γνωρίζω άτομα και να με γνωρίζουν...Και καλά θα μπορούσα να συνέχιζα τις γνωριμίες αυτές ως φοιτήτρια, εδώ στην Αθήνα, αλλά το πιθανότερο είναι ότι θα φύγω για τα ξένα. =/

1.5 Εβδομάδα ενδοσχολικές εξετάσεις έμειναν. Στις 25/6 η αποφοίτηση. Ουάου.

Tuesday, May 24, 2011

Καινούργιο blog.
Για να γράφω τις σκέψεις μου.
Σε λίγες μέρες παίρνω το απολυτήριό μου. Και μετά η αποφοίτηση...

Και αφού τελειώσει το καλοκαίρι...Τι με περιμένει άραγε;
Θα δούμε.
Μέχρι τότε ας απολαύσουμε αυτή την εβδομάδα και τους 3 καλοκαιρινούς μήνες που έρχονται!


Monsieur Minimal (Μεσιέ Μινιμάλ) - Missing you