Καιρό έχω να γράψω. Βρίσκομαι στην Λυών από τις 31/8. Έφτιαξα το διαμέρισμά μου. Έπιπλα, καθαριότητα, οργάνωση. Οκ.
(Δεν περίμενα ότι θα ένιωθα έτσι, ενώ βρίσκομαι εδώ.)
Ανυπομονώ να ξεκινήσουν τα μαθήματα, στις 14/9. Ανυπομονώ και για άλλα πράγματα...
Οι τελευταίες μου 2 εβδομάδες στην Αθήνα ήταν απίστευτες. Απίστευτα υπέροχες. Ευχαριστώ όσους συνέβαλαν σε αυτό. ^___^
Τώρα εδώ...Μία έχει πολύ ήλιο και ζέστη, μία συννεφιά και δροσούλα, άντε και καμιά βροχούλα. Τον χειμώνα θα είναι μόνο βροχές και κρύο. Δεν με πειράζει, μ'αρέσει. Αρκεί να περνάω καλά. Δηλαδή να μπορώ να διαβάζω αποτελεσματικά, να έχω καλή διάθεση, να βγαίνω πού και πού και να περνάω τα μαθήματα. Αυτά.
Θέλω να χαμογελάω.
Άσχετο, δεν μ'αρέσει καθόλου το συναίσθημα όταν περνάω πραγματικά καλά και "πρέπει" να φύγω. Στο σκάιπ, στις βόλτες, σε όλα.
Εδώ είναι τώρα 2.10, έχω ηρεμήσει λιγάκι και ακούω ακόμη το ασανσέρ της πολυκατοικίας να πηγαίνει πάνω κάτω. Τι σκατά ρε παιδιά; Είμαι και δίπλα στο ασανσέρ...
Νυστάζω αλλά οι σκέψεις μου δεν με αφήνουν. Σκέφτομαι ότι θέλω να αρχίσουν τα μαθήματα, έχω όρεξη για γνώση όπως κάθε αρχή Σεπτεμβρίου. Φέτος είναι και η περιέργεια, πώς θα είναι στο πανεπιστήμιο και πολλά άλλα "πώς" και "γιατί".
Φοβάμαι την αποτυχία, φοβάμαι και την μοναξιά. Η μοναξιά παλεύεται, και άλλωστε το επιζητούσα τόσο καιρό. Για την αποτυχία δεν ξέρω. Προσπαθώ να μην το σκέφτομαι, δεν έχω ξεκινήσει ακόμα για να αρχίσω να αγχώνομαι. Και στο κάτω κάτω της γραφής γιατί να αποτύχω; Τι σκατά; Μυαλό έχω, λεξιλόγιο σχετικό έχω (ενώ οι συμφοιτητές μου όχι), ε τι άλλο πια; Απλά δυσκολεύομαι να μιλήσω και από έλλειψη αυτοπεποίθησης και από έλλειψη αυτάρκειας στη γλώσσα. Δεν μπορώ να εκφραστώ στα γαλλικά ακόμα. Σε λίγους μήνες λογικά θα είμαι εντάξει.
Σε λίγους μήνες θα συμβούν πολλά. Αχ άντε να αρχίσουμε, μπας και αρχίσει να περνάει λίγο πιο γρήγορα ο καιρός. Να ξεκολλήσω από τον Σεπτέμβριο. Να έρθουν τα γενέθλιά μου. Να έρθουν τα Χριστούγεννα.
Νιώθω...υπέροχα, ολόκληρη. Ολοκληρωμένη. Υπάρχει ένας άνθρωπος πάνω στη γη, 2.000 χιλιόμετρα μακριά μου, που με αγαπάει. Αυτός ο άνθρωπος με κάνει να νιώθω έτσι. Κάνω πράγματα που δεν έκανα ποτέ μέχρι τώρα. Σκέφτομαι διάφορα.
Θυμάμαι παλαιότερα, πριν μερικά χρόνια, αναρωτιόμουν αν θα έβρισκα ποτέ έναν άνθρωπο με τον οποίο θα έχουμε να πούμε πολλά, θα έχουμε να κάνουμε πολλά, θα συνεννοούμαστε και θα έχουμε πολλά κοινά, θα είναι διαφορετικός και θα έχει μυαλό και άλλα τέλος πάντων. Ευχόμουν να τον γνωρίσω κάποια μέρα. Ευχόμουν να υπάρξουν αμοιβαία αισθήματα. Ό,τι νιώθει ο ένας να νιώθει και ο άλλος. Τελικά αυτή τη σκέψη την καταχώνιασα σε μια άκρη του μυαλού μου, σχεδόν την είχα ξεχάσει, όταν εμφανίστηκε αυτός ο άνθρωπος που φανταζόμουν. Απίστευτο.
Ναι, ακόμα δεν μπορώ να το πιστέψω. Αλλά νιώθω ωραία. Έχω πολλά να γράψω ακόμα αλλά δεν μου το επιτρέπει η κατάστασή μου. Σε λίγο θα κλείσει το λάπτοπ από μπαταρία και τα μάτια μου από την νύστα.
Καληνύχτα και καλό ξημέρωμα. Πεινάω.