Wednesday, October 31, 2012

σνιφ

δεν είναι δυνατόν να ακούω αυτή τη μουσική και να μου δημιουργεί τέτοια συναισθήματα. (=να θέλω να κλάψω και να θυμάμαι την ημέρα των γενεθλίων σου και μια συγκεκριμένη στιγμή και να θέλω να σου πω ότι whatever happens, I love you όπως το τραγούδι του Morrissey. δεν είναι δυνατόν.) πάρε με αγκαλιά...                                                                                                                                                    

Skyfall

Βγήκα απόψε, πήγα σινεμά, είδα το Skyfall. H πρώτη μου ταινία με τον James Bond. Μ'άρεσε αρκετά. Κανονίσαμε διάφοροι erasmus και international φοιτητές να πάμε να την δούμε. Μετά πήγαμε για μπύρα στο κέντρο. Μου μιλούσε πολύ ένας Ιταλός. Δεν μου "είπε" κάτι. Ήμουν απλώς φιλική όπως και με τα υπόλοιπα παιδιά. Καλύτερα έτσι.
Πέρασα ωραία. Το καινούργιο εμπορικό κέντρο στο Confluence είναι πολύ όμορφο το βράδυ. Αν έρθει κανείς να με επισκεφθεί θα τον πάω εκεί σίγουρα.
Ήπια μια μπύρα, γέλασα, μίλησα και γύρισα σπίτι. Χλαπάκιασα ένα κομμάτι λαζάνια και μπήκα ονλάιν. Και ενώ όλα πήγαιναν μια χαρά μέχρι και σήμερα, ξαφνικά είπα μια κουβέντα και χάλασε η βραδιά. Μου 'ρχεται να κάνω αυτό που έκανα μέχρι τώρα, να παρακαλέσω τον άλλο επειδή νομίζω ότι τον χάνω. Επειδή φοβάμαι ότι θα τον χάσω. Επειδή φοβάμαι ότι χάλασε το πράγμα και ότι από 'δω και πέρα θα αλλάξει η συμπεριφορά του απέναντί μου. Αλλά όχι, θα προσπαθήσω να το παλέψω αυτή τη φορά, θα κρατηθώ όσο γίνεται. Ναι μπορεί να είπα μαλακία. Ξέρουμε όμως τι παίζει. Χωρίς να θεωρούμε ο ένας τον άλλον δεδομένο. Δεν είμαστε πρωτάρηδες πια. Κι επίσης νομίζω πως δεν είναι δίκαιο.
Στην τελική αν μετά από κάτι τόσο μικρό χαθούμε θα σημαίνει ότι δεν άξιζε όλο αυτό.
Μας την πέφτουν διάφοροι, δεν σημαίνει ότι τους καθόμαστε, διότι ακριβώς έχουμε συναισθήματα και επίγνωση. Ώρες ώρες νομίζω πως απλά δεν μπορούμε την ησυχία και ψάχνουμε αφορμές για να υπάρξει αναστάτωση. Πφφφ :(


time to go to sleep, with a great song........


Friday, October 26, 2012

Thursday, October 25, 2012

Σε δύο μήνες είναι Χριστούγεννα. Μμμ...

Saturday, October 13, 2012

thought catalog

"I wish I wouldn’t have a belief in the capacity of logic, reason and personal change so strong that it seems sometimes to limit my emotional intelligence to just above ‘Asperger’s.’ "

Wednesday, October 10, 2012

Ένας λόγος για το καλοκαίρι


πάτα play πρώτα

Γυρίσαμε πάλι στο φθινόπωρο, το καλοκαίρι
σαν ένα τετράδιο που μας κούρασε γράφοντας μένει
γεμάτο διαγραφές αφηρημένα σχέδια
στο περιθώριο κι ερωτηματικά, γυρίσαμε
στην εποχή των ματιών που κοιτάζουν
στον καθρέφτη μέσα στο ηλεχτρικό φως
σφιγμένα χείλια κι οι άνθρωποι ξένοι
στις κάμαρες στους δρόμους κάτω από τις πιπεριές
καθώς οι φάροι των αυτοκινήτων σκοτώνουν
χιλιάδες χλωμές προσωπίδες.
Γυρίσαμε· πάντα κινάμε για να γυρίσουμε
στη μοναξιά, μια χούφτα χώμα, στις άδειες παλάμες.

Κι όμως αγάπησα κάποτε την λεωφόρο Συγγρού
το διπλό λίκνισμα του μεγάλου δρόμου
που μας άφηνε θαματουργά στη θάλασσα
την παντοτινή για να μας πλύνει από τις αμαρτίες·
αγάπησα κάποιους ανθρώπους άγνωστους
απαντημένους ξαφνικά στο έβγα της μέρας,
μονολογώντας σαν καπετάνιοι βουλιαγμένης αρμάδας,
σημάδια πως ο κόσμος είναι μεγάλος.
Κι όμως αγάπησα τους δρόμους τους εδώ, αυτές τις κολόνες·
κι ας γεννήθηκα στην άλλη ακρογιαλιά κοντά
σε βούρλα και σε καλάμια νησιά
που είχαν νερό στην άμμο να ξεδιψάει
ο κουπολάτης, κι ας γεννήθηκα κοντά
στην θάλασσα που ξετυλίγω και τυλίγω στα δάχτυλα μου
σαν είμαι κουρασμένος-δεν ξέρω πια που γεννήθηκα.

Μένει ακόμα το κίτρινο απόσταγμα το καλοκαίρι
και τα χέρια σου γγίζοντας μέδουσες πάνω στο νερό
τα μάτια σου ξεσκεπασμένα ξαφνικά, τα πρώτα
μάτια του κόσμου, κι οι θαλασσινές σπηλιές·
πόδια γυμνά στο κόκκινο χώμα.
Μένει ακόμα ο ξανθός μαρμαρωμένος έφηβος το καλοκαίρι
λίγο αλάτι που στέγνωσε στη γούβα ενός βράχου
λίγες βελόνες πεύκου ύστερα από τη βροχή
σκόρπιες και κόκκινες σα χαλασμένα δίχτυα.

Δεν τα καταλαβαίνω αυτά τα πρόσωπα δεν τα καταλαβαίνω
μιμούνται κάποτε το θάνατο κι έπειτα ξανά
φέγγουν με μια ζωή πυγολαμπίδας χαμηλή
με μια προσπάθεια περιορισμένη ανέλπιδη
σφιγμένη ανάμεσα σε δυο ρυτίδες
σε δυο τραπεζάκια καφενείου κηλιδωμένα
σκοτώνονται το ένα με τ’ άλλο λιγοστεύουν
κολλούν σα γραμματόσημα στα τζάμια
τα πρόσωπα της άλλης φυλής.

Περπατήσαμε μαζί μοιραστήκαμε το ψωμί και τον ύπνο
δοκιμάσαμε την ίδια πίκρα του αποχωρισμού
χτίσαμε με τις πέτρες που είχαμε τα σπίτια μας
πήραμε τα καράβια ξενιτευτήκαμε γυρίσαμε
βρήκαμε τις γυναίκες μας να περιμένουν
μας γνώρισαν δύσκολα, κανείς δε μας γνωρίζει.
Κι οι σύντροφοι φορέσαν τ’ αγάλματα φορέσαν τις γυμνές
άδειες καρέκλες του φθινοπώρου, κι οι σύντροφοι
σκοτώσανε τα πρόσωπα τους· δεν τα καταλαβαίνω.
Μένει ακόμα η κίτρινη έρημο το καλοκαίρι
κύματα της άμμου φεύγοντας ως τον τελευταίο κύκλο
ένας ρυθμός τυμπάνου αλύπητος ατελείωτος
μάτια φλογισμένα βουλιάζοντας μέσα στον ήλιο
χέρια με φερσίματα πουλιών χαράζοντας τον ουρανό
χαιρετώντας στίχους νεκρών σε στάση προσοχής
χαμένα σ’ ένα σημείο που δεν το ορίζω και με κυβερνά·
τα χέρια σου αγγίζοντας το ελεύθερο κύμα.

Φθινόπωρο, 1936

από τον αγαπημένο Γιώργο Σεφέρη.

Monday, October 1, 2012

θυμάμαι που έκανες ντους και μετά έπλενες τα δόντια σου και ξάπλωνες δίπλα μου και μύριζες αφρόλουτρο και η ανάσα σου μέντα και ήταν κρύο το στόμα σου όταν με φιλούσες
και μετά...

as time goes by...κουράγιο.