what's the point of saying you don't wanna lose someone when you've already lost him? when you gradually forget who he is? when you can't have him the way you want? should you compromise? you might as well cut contact. you can, can't you?
thinking it's this (your) way or not at all. but that's sad. maybe it's better to "torment" yourself and maybe one day you'll be over.
meh, all you wanna do is to leave (again), and/or be with this someone. ok, too much daydreaming. stop thinking about the past, stop thinking about things that will never happen.
ωραία βραδιά, σε μια "μυστική" ταράτσα στο Μοναστηράκι. κάτι τέτοιες φορές είναι που λέω "ευτυχώς που πίεσα τον εαυτό μου να βγει γιατί πάλι βαριόμουν".
μπύρα-βότκα λεμόνι-οινόμελα. και μετά άντε να ανέβεις την ανηφόρα από σύνταγμα μέχρι λόφο στρέφη μόνη :D
επίσης ο Theodore https://www.facebook.com/photo.php?v=538268102902055 πάρα μα πάρα πολύ καλός. Ήταν μια έκπληξη να βλέπεις κάποιον που τον ήξερες όταν ήταν ο Θοδωρής το πιο κουλ άτομο του σχολείου, να παίζει λάιβ με τον Βασιλικό!
αυτά ήταν τα highlights των ημερών που πέρασαν από τότε που ήρθα στην Αθήνα. more soon.
Sunday, July 14, 2013
καμιά φορά μου λείπουν οι στιγμές όπως αυτή: που καθόμασταν στον καναπέ και λιώναμε και ακούγαμε δυνατά μουσική (συνήθως pink floyd και γενικώς όμορφες μουσικές). ή βλέπαμε τρας τιβί και γελούσαμε (καλά αυτό δεν μου λείπει και τόσο). meh
remember that time που σου έκανα έκπληξη και είδαμε τον Σαββόπουλο στο Κολωνάκι;
τώρα μου 'ρθε που είδα ένα τσεκιν στο Κολωνάκι που έκανε μια γνωστή μου με το αγόρι της.
λολ κατάντια.
άσε που μ'αυτά και μ'αυτά (βλ. μπλοκαρίσματα χθες) και επειδή προσπαθούσα όλη μέρα να καταλάβω τι συμβαίνει, σε είδα και στο όνειρό μου. σκατά. το όνειρο ήταν ωραίο, βγήκαμε λέει για καφέ μετά από μήνες, στην αρχή ήσουν διστακτικός, μετά είδα τη μητέρα σου, γέλια και χαρά, μετά ήμασταν αγκαλιά κι ένιωθα όμορφα.
οκ, όμορφο κι απλό, αλλά όταν ξυπνάς νιώθεις χάλια γιατί δεν ήταν αληθινό και δεν θα γίνει ποτέ.
επίσης, το περιεχόμενο της music & lyrics week ήταν αναμενόμενο έως και προβλέψιμο κι έπρεπε να το είχα κάνει εδώ και καιρό αλλά δε βαριέσαι.
τεσπα. καλά είμαι. όσο είμαι απασχολημένη με πράγματα που μου αρέσουν, καλά είμαι. ξένες γλώσσες, bungee jumping, coursera, μπάνια, βόλτες, ποτά και φίλοι (και νέα άτομα).
και χαμόγελα. και αγκαλιές. και φυσικά πάντα θα μου λείπεις. όχι εσύ που με γάμησες ανάποδα (και λίγα λέω) αλλά εσύ, έτσι όπως σε γνώρισα, σε φαντάστηκα και πιστεύω πως υπάρχεις, κάπου βαθιά μέσα σου. αλλά υγεία πάνω απ'όλα.
Στόν Παράδεισο έχω σημαδέψει ένα νησί Απαράλλαχτο εσύ κι ένα σπίτι στή θάλασσα...
Δεν ξέρω αν θα ήθελα να υπάρχεις·
τη μια φοβάμαι εσένα και την άλλη το κενό.
Είχα μια ελπίδα πως για όλα φταίει το καλοκαίρι,
μα μέσα μου το αγκάθι σου γίνεται όλο και πιο αιχμηρό με τον καιρό.
Οι φίλοι εκπλήσσονται που ακόμα επιμένω
και λένε πως το κάνω μόνο από εγωισμό.
Μ' αυτά που έγραψες στον Τοίχο σου γελάνε,
μα αυτή η αφέλεια για μένα ορίζει τον ερωτισμό.
Ατέλειωτος ο δρόμος μου για σένα
κι από τους θάμνους εμφανίζονται σπαθιά·
θα μείνει ο πόνος τελικά να σε θυμίζει
ή το λευκό σκουφάκι που είχες στα μαλλιά;
Το ξέρω πως κολλάω μέσα στο βάλτο,
μα όποτε κάνω να ξεφύγω μπλέκομαι μέσα σε κλαδιά,
κι εκεί που λέω «Ως εδώ, τα παρατάω»,
ένα στρουμφάκι που σου μοιάζει με σημαδεύει στην καρδιά.
Μέσα στο χάος που μας χωρίζει αιωρούμαι,
κλείνω τα μάτια μου και βλέπω εμένα δίπλα στο Θεό,
μα, όπως γυρνάει η σελίδα του βιβλίου,
χάνω τον έλεγχο και πέφτω ξανά μες στον ορυμαγδό.
Κι αν ίσως τώρα χαίρομαι που φεύγεις όπως φεύγεις,
που χάνεσαι μέσα στα Χριστούγεννα
κι αφήνεις μόνο τ' όνομά σου αποτύπωμα στο χιόνι,
θα σβήσει άραγε κι αυτό τη νέα χρονιά;...
Τα περιθώρια στενεύουν και αρχίζω να πιστεύω πως θα χαθείς για πάντα και ποτέ δε θα σε ξαναδώ... Δεν ξέρω αλήθεια, αν ενέδιδες, για πόσο θα 'χα αντέξει, μα το προσύμφωνο υπεγράφη και οι πλαστές εγγυητικές ήταν εδώ...
Saturday, June 22, 2013
Το τελευταίο ποτηράκι θέλω μαζί στο ταβερνάκι εκεί που πίναμε και απόψε να το πιούμε για τελευταία πια φορά να θυμηθούμε μια και το θες να χωριστούμε Κι ύστερα αγάπη μου θα φύγω ευτυχισμένος απ' το κρασί κι απ' τα φιλιά σου μεθυσμένος και δε θα ξαναιδωθούμε Ο χωρισμός σου αγάπη μου απόψε με φοβίζει μα όποιος ξέρει ν' αγαπά ξέρει και να χωρίζει Το τελευταίο μου τσιγάρο θέλω μαζί σου να φουμάρω απόψε θέλω ως το πρωί να σε γλεντήσω και την αγάπη την παλιά να σου θυμίσω το παρελθόν να σου ξυπνήσω Κι ύστερα αγάπη μου θα φύγω από κοντά σου και στο εξής δε θα με δεις ποτέ μπροστά σου και ούτε πια θα σε ενοχλήσω .......
Όλα θα τελειώσουν όπως άρχισαν,
ανάστροφα θα παίξει το τραγούδι,
εσύ θα ξαναμπείς μέσα στην τούρτα μου,
μα δε θ' ανάψουνε ποτέ πια τα κεριά...
Το μήνυμα θα μείνει στην ασάφεια,
ποτέ μου δε θα μάθω τι εννοούσες τελικά.
Θα πάρει ψήφο εμπιστοσύνης η αγάπη σου,
για να παραιτηθεί την άλλη μέρα «ξαφνικά».
Οι μέρες θα μετρήσουνε αντίστροφα
κι η σημειολογία θα χαθεί στο καλοκαίρι.
Με τι καρδιά θα περιμένω αυτή την άνοιξη
για τελευταία φορά κοντά μου να σε φέρει;...
...κι όλα να τελειώσουν όπως άρχισαν,
να εξατμιστούν στο χάος τα λουλούδια απ' τα μαλλιά σου,
για πάντα να χωρίσουνε τα χέρια μας,
για πάντα να ξεχάσω τ' όνομά σου.
It might not be the right time I might not be the right one But there's something about us I want to say Cause there's something between us anyway
I might not be the right one It might not be the right time But there's something about us I've got to do Some kind of secret I will share with you
I need you more than anything in my life I want you more than anything in my life I'll miss you more than anyone in my life I love you more than anyone in my life
Ήταν άκυρα τα σήματα πως όλα συνεχίζονται και απλή παρηγοριά πως τα πάντα συνηθίζονται Τώρα μόνο πρώτο πρόσωπο, τα γόνατα λυγίζουνε, τα χέρια αχρηστεύονται, τα χείλη απλά θυμίζουνε
Τι να το κάνω το τηλέφωνο και τι να πω στη μάνα μου, γιατί να ταξιδέψω, τη ζωή μου να ξοδέψω;
Για ποιο λόγο να δακρύσω και για ποιον να τραγουδήσω, για ποια μάτια να είμαι όμορφος, για ποιο σώμα δυνατός;
Ποια καλοσύνη να μισήσω και ποιο μίσος ν’ αγαπήσω, ποιο κρεβάτι να προδώσω, ποια αμαρτία να δικαιώσω;
Όλα μέσα μου πεθαίνουν, οι χαρές μου αρρωσταίνουν και της Άνοιξης τη φύση ποιος γιατρός θα τη νικήσει;
Ίσως δεν ήσουν κάτι πιο πάνω από ένα γέλιο στα αστεία μου, από μια σκέψη πριν κοιμηθώ, από ένα δάκρυ στην κηδεία μου, όμως η θάλασσα που πέφτω είναι μια δίνη χωρίς εσένα και το βουνό που ανεβαίνω λέγεται Γολγοθάς για μένα τώρα που δεν έχω κανέναν
I remembered something I had forgotten. I didn't have the chance to tell you about it. Well, I might never have the chance again and, even if I do, I must not tell you about it.
Μια ταινία πήγα να δω κι εκεί πάλι μπροστά μου σε βρήκα. ουμφ.
Πάντως αυτός ο DiCaprio που μου ήταν πολύ αντιπαθής νεότερος, όσο μεγαλώνει φαίνεται όλο και πιο γοητευτικός.
Δύσκολες μέρες ε; νιώθω σα να είναι ο μήνας του “περίμενε”. Αυτό ρε, που σα να περιμένουμε κάτι μεγάλο να συμβεί, αλλά δε κοιτάμε και ειδήσεις, δε καταλαβαίνουμε πια τι συμβαίνει. Είναι και αυτή η γαμημένη μοναξιά που μας μπερδεύει. Καφέ για έναν, πετσέτες για έναν. Πλένεις και τη δεύτερη μαξιλαροθήκη από συνήθεια. Γραφείο, αδιάφορα τσατ και ένα “μου λείπεις” στην επιφάνεια εργασίας. Πάρε με ένα τηλέφωνο και μη με ρωτήσεις τι κάνω, πες μου μόνο οτι η ζωή είναι όμορφη.
Παιδιά παγιδευμένα σε ενήλικες ζωές με κλεμμένες φωτογραφίες. Καιγόμαστε από μέσα μας να ζήσουμε, ένα ταξίδι, μια βόλτα στο κέντρο μέχρι το ξημέρωμα, μια ταινία που θα αφήσεις τον εαυτό σου να κλάψει χύμα. Κυριακή μεσημέρι, νυσταγμένες αγκαλιές, να παίζουμε γυμνοί βιντεοπαιχνίδια. Δε ξέρω γιατί αναγκάζω τον εαυτό μου να σε σκέφτεται. Εννοώ, αφού δε σου λείπω, δε θα πρεπε να μου λείπεις ε; Είναι και αυτό το μήνυμα στο facebook που δε σου απάντησα ποτέ. Μάλλον είναι τις μόδας να προβάλλουμε τον άλλον με τη σιωπή μας.
"Νιώθω πως υπάρχουν κενά και χάσματα στην επικοινωνία, στις σχέσεις, στις φιλίες, όμως για όλα χρειάζεται προσπάθεια. Νομίζω πως ο κόσμος γίνεται πιο όμορφος όταν προσπαθείς να ενώσεις τα πράγματα και όχι όταν διαχωρίζεσαι ή διαχωρίζεις."
tu m'manques
mon coeur est lourd comme un tank
mes espoirs enfermés à triple tour dans une banque
j'essaie d'faire des efforts
mais parfois j't'en veux à mort
ça m'a détruit,
mais comme on dit "c'est la vie"
mais ça fait encore si mal
est-ce que ça va, comment c'est ta vie?
est-ce que tu penses à moi quand t'es avec lui?
de toi, j'me sentais si proche
ça fait comme un coup d'pioche
mais j'te f'rais aucun reproche
triste histoire, dégueu, vraiment cruelle
écoute le son d'mon coeur quand il explose comme une cocotte minute
maintenant j'suis ni ton pote, ni ton amoureux
j'suis plus rien, juste un mec qui voulait être heureux
quelle est la différence entre toi et moi?
c'est qu'moi j'compte encore les jours
et toi j'sais bien qu'tu les comptes pas
4 παρά το πρωί, τι κάθομαι κι ακούω γαμώτο μου; από τη μια μαλακίες (μπουρνουζοπετσέτα, λείπει πάλι ο θεός (?!?!)) και μετά βάζω έναν Πασχαλίδη (απουσία, συβαρίτισσα) και έναν Καζούλη (κάτι να γυαλίζει) και γαμήθηκα να πούμε.
γιατί είναι τόσο λυπητερά αυτά τα τραγούδια;
έλεος. όχι άλλα σατζέστιντ βίντεοζ.
Thursday, March 28, 2013
Είσαι τ’ άγγιγμα του ανέμου που μου ξαφνιάζει το κορμί. Δε σε χόρτασα ποτέ μου, όλα ήταν μια στιγμή.
"Έλα να φύγουμε μαζί" πάντα αυτό μου έλεγες Τη μία με ήθελες, την άλλη όχι Και όλα αυτά που είμαστε σαν αυτοκίνητα που διανύουν την απόσταση πριν γίνει η σχέση σε μια απέραντη έκταση ή οριστικά μόνος στη μέση του δρόμου
Κι η νύχτα απόψε δείχνει τόσο ωραία μόνος ή χωρίς παρέα Σαν μια στιγμή που δεν καταλαβαίνεις Σαν παιχνίδι που ποτέ δεν το χορταίνεις Εσύ κι εγώ απάνω στο κρεβάτι κοιτάμε το φεγγάρι με ένα πολύχρωμο μάτι από του κόσμου τις ατέλειωτες ταράτσες μέχρι των ταξί τους αστικούς χάρτες, πιάτσες Θα συγκρούομαι πάντα στη μαγική σου πλάτη Θα σε ψάχνω στα πιο αδιάφορα πάρτι μέχρι η αγάπη να με διαλύσει μέχρι η δίψα μου να σβήσει μέχρι η δύναμη να γίνει παράνοια να σπάσουν όλα τα κόκκινα φανάρια Και τα φιλιά να γίνουν διάστημα
That you don't want me there by your side
That you don't want me there in your life
Ooh ooh-ooh, that's right
Let's take a breath, jump over the side
Ooh ooh-ooh, that's right
How can you know it, if you don't even try
Ooh ooh-ooh, that's right
Every step that you take
Could be your biggest mistake
It could bend or it could break
That's the risk that you take
Νιώθω αδύναμη. Σχεδόν ευάλωτη. Νιώθω συνεχόμενο πόνο. Από τη στιγμή που ξυπνάω μέχρι τη στιγμή που ξανακοιμάμαι. Πρώτη και τελευταία σκέψη κάθε μέρα...
Έχει ξανασυμβεί αυτό. Δύο φορές. Ε, άρα τρίτωσα. Δεν υπάρχει άλλη φορά. Αυτό είναι καλό και κακό μαζί.
Λένε πως όταν δεν σε εκτιμάει ο άλλος και σου συμπεριφέρεται άσχημα δεν του αξίζεις. Εγώ όμως αυτόν θέλω. "We accept the love we think we deserve". Δεν θέλω κάτι άλλο. Αυτό μόνο. Τι σημασία έχει τι λένε οι άλλοι. Εγώ αυτόν θέλω. "Ναι, γιατί νομίζεις πως μπορείς να τον αλλάξεις κι αυτό δεν πρόκειται να συμβεί". Μάλλον όχι, δεν μπορώ να τον αλλάξω αλλά θέλω να τα δώσω όλα σ'εκείνον. Όλα. "But I can't make you love me, if you don't". Και θα πληγωθώ όταν απορρίψει αυτή την αγάπη.
pure love.
Τι μαλακίες κάθομαι και γράφω. Γενικώς αυτές τις μέρες κάνω μαλακίες. Μακάρι να ήμουν πιο δυνατός άνθρωπος. Όπως οι 2 κοπέλες.
"It’s easy to sit in your misery and feel sorry for yourself. It’s easy to fall into the trap of thinking that worrying about something will change it". "It needs courage".
"But I love him!
Haha, bullshit. You shouldn't"
Το ποστ είναι τόσο "ημερολογιακό" που εύχομαι σε λίγο καιρό να το διαβάζω και να λέω "τι μαλακίες σκεφτόμουν ρε πούστη μου, αγάπη μόνο στον εαυτό μου, τέλος".
Άντε πάω να heal my soul με Κορτώ στο amagi radio και Scrubs. Θα 'θελα να μπορούσα να κλάψω στην αγκαλιά κάποιου.
Υ.Γ.: νομίζω ότι χρειάζομαι ψυχολόγο-ψυχαναλυτή / ίσως και ψυχίατρο.