Wednesday, September 28, 2011
Sunday, September 25, 2011
συναισθηματικά σκαμπανεβάσματα
σαν ηλεκτροκαρδιογράφημα είναι η διάθεσή μου
μια πάνω μια κάτω
αποφάσισε όμως επιτέλους. καταντάει κουραστικό.
δεν θέλω κριτική. είμαι καλά. απλά έχει φουρτούνα εδώ πέρα και παλεύω. ΠΑΛΕΥΩ όμως. κολυμπάω, πως το λένε.
εντάξει;
άντε τώρα.
Tuesday, September 20, 2011
Μπα. Μέρες σαν την σημερινή, που δεν έχω μάθημα (σπάνιες περιπτώσεις από 'δω και πέρα) και που έχει ήλιο (σπάνιες περιπώσεις επίσης) είναι απλά τέλειες. Και νιώθω καλά =) Θα δούμε πώς θα πάει απο 'δω και περα λοιπόν. Με την σημερινή να είναι η πρώτη μέρα της καινούργιας μου ζωής. Θέλω να είναι η σημερινή. Έτσι.
officially alone
Και από σήμερα είμαι επισήμως μόνη εδώ πέρα. Σε 2 ώρες περίπου πετάνε οι γονείς μου για Αθήνα. Νιώθω ένα μικρό σφίξιμο στο κέντρο του θώρακα. Μια στεναχώρια.
Κοίτα να δεις που ήθελα να είχαν φύγει πιο νωρίς...Και τώρα δεν θέλω να φύγουν. Ή καλύτερα: θέλω να φύγω και εγώ μαζί τους.
Μ-Ο-Ν-Η.
Κανείς πια εδώ. Όλα μόνη μου θα τα κάνω. Ντάξει ντάξει, δεν χρειάζεται να στεναχωριέμαι. Αμάν πια. Όλα καλά.
Θα μου λείψει η καθημερινότητα μαζί τους.
Ξημερώνει σήμερα μια καινούργια μέρα. Θα πρέπει να την εκμεταλλευτώ ώστε να τελειώσω όλες τις εκκρεμότητες. Ασφάλιση, αθλήματα, εκτυπώσεις, ενισχυτική διδασκαλία, σύνδεση στο διαδίκτυο...Α, και να γράψω τις ηχογραφημένες διαλέξεις. Και να τις διαβάσω.
Αχ. Δεν υπάρχει λόγος να είμαι στεναχωρημένη. Αλλά υπάρχει λόγος να είμαι χαρούμενη; Γιατί δεν βρίσκω. Οπότε :| , όυτε χαρούμενη ούτε λυπημένη. Γεια.
Saturday, September 17, 2011
Ακούγοντας ΦΗ...
Ελπίζοντας να βελτιωθεί η κατάσταση, ελπίζοντας να έρθει μια καλύτερη εβδομάδα, ελπίζοντας να περάσει γρήγορα και ανώδυνα ο χρόνος...
Αναρωτιέμαι αν με έχει πιάσει άλλη μια φάση "κατάθλιψης" (που νιώθω στεναχωρημένη χωρίς λόγο) ή όντως δεν πάνε καλά τα πράγματα.
Προσπαθώ να καταλάβω τι μου συμβαίνει. Μιλάω εγώ με εμένα: "Γιατί βρε Δανάη νιώθεις σκατά; Μήπως το κάνεις επίτηδες, μήπως σ'αρέσει τελικά; Μα τι λες; Τότε γιατί δεν μ'αρέσει αυτή η κατάσταση; Γιατί να θέλω να είμαι καλά;"
Εδώ και τρεις μέρες έχω ξεκινήσει τα μαθήματα στο πανεπιστήμιο. Εδώ και τρεις μέρες νιώθω πώς θέλω να κλάψω. Και καμιά φορά το κάνω.
Αναρωτιέμαι -κάπου διάβασα ότι οι έξυπνοι άνθρωποι συνήθως υποτιμούν τις ικανότητές τους- αν εγώ με υποτιμώ ή μήπως τελικά εκτιμώ σωστά τον εαυτό μου.
Το βλέπω, θα ασχολούμαι μόνο με τις εργασίες και το διάβασμα του πανεπιστημίου και δεν θα κάνω τίποτε άλλο, τίποτε που να με ευχαριστεί. Κάθε πρωί θα πηγαίνω για μάθημα και θα κοιμάμαι στα έδρανα. Και το απόγευμα το ίδιο. Και το βράδυ θα γυρνάω και θα κλαίω. Θα εύχομαι, λίγο πριν με πάρει ο ύπνος, να γίνει κάποιο θαύμα και μην ξυπνήσω το πρωί.
Αν δεν πάει καλά αυτή η χρονιά, ίσως να αλλάξω τμήμα του χρόνου. Ίσως.
Αν όμως τα καταφέρω...
Αχ, το θέλω τόσο πολύ.
Να, τώρα πάλι κλαίω. Δεν βλέπω καλά τι γράφω.
Έχω να απομαγνητοφωνήσω κάμποσες ηχογραφημένες διαλέξεις. Να ξαναγράψω τις σημειώσεις των μαθημάτων. Να στείλω μήνυμα στους άσχετους που έμπλεξα για να ξέρω τι πρέπει να γράψω για την εργασία. Και άλλα.
Δεν ξέρω τι θα γίνει, τι θα γίνω.
Και ναι, τώρα ακούω και Paganini. Διαβάζω κάτι νοσταλγικά ποστς στο Athensville. My mood at its best.
Ελπίζοντας να βελτιωθεί η κατάσταση, ελπίζοντας να έρθει μια καλύτερη εβδομάδα, ελπίζοντας να περάσει γρήγορα και ανώδυνα ο χρόνος...
Αντίο προς το παρόν.
Peter Broderick - Pulling the rain
Friday, September 16, 2011
σιγά μην κλάψω, σιγά μην φοβηθώ
Σήμερα ήταν η πρώτη μέρα στο πανεπιστήμιο. Πρώτο μάθημα: "Γενική εισαγωγή στο Δίκαιο".
Το πρωί είχα ένα σεμινάριο επιμόρφωσης πάνω στην πληροφορική, μαλακίες βασικά, μάθανε κάποια άτομα εκεί πέρα πώς να φτιάχνουν αρχεία .zip και πώς να αλλάζουν γραμματοσειρά στο word 2010!
Ίσως τα επόμενα μαθήματα να είναι πιο δύσκολα...
Το απόγευμα είχα 16.00-20.00 το μάθημα στο αμφιθέατρο. Εντάξει, δεν περίμενα να καταλάβω τα πάντα απ'όσα είπε ο καθηγητής. Μια γενική ιδέα την έπιασα. Αλλά έκανε τόσο ζέστη, λιώσαμε όλοι εκεί μέσα. Γύρω στα 500 άτομα. Δυσκολευόμουν πολύ στο να κρατάω σημειώσεις. Γενικώς νιώθω μια απογοήτευση. Μας είπε ότι έχει βάλει στο ίντρανετ κάτι αρχεία με ασκήσεις τις οποίες πρέπει να κάνουμε. Δεν καταλαβαίνω. Μου 'ρχεται να κλάψω. Γιατί όλα μέσω ίντερνετ; Γιατί τέτοια φαγωμάρα με το διαδίκτυο; Γαμώτο.
Μάλλον θα φταίει η κούραση που νιώθω έτσι.
Ελπίζω να φταίει η κούραση.
Δεν πρέπει να είμαι απαισιόδοξη.
Μόλις ξεκινήσαμε.
Είναι νωρίς ακόμα.
Θα βελτιωθεί η κατάσταση.
Κουράγιο......ΜΠΟΥΧΟΥΧΟΥ ='(
Wednesday, September 7, 2011
i'm only happy when it rains
Καιρό έχω να γράψω. Βρίσκομαι στην Λυών από τις 31/8. Έφτιαξα το διαμέρισμά μου. Έπιπλα, καθαριότητα, οργάνωση. Οκ.
Τώρα εδώ...Μία έχει πολύ ήλιο και ζέστη, μία συννεφιά και δροσούλα, άντε και καμιά βροχούλα. Τον χειμώνα θα είναι μόνο βροχές και κρύο. Δεν με πειράζει, μ'αρέσει. Αρκεί να περνάω καλά. Δηλαδή να μπορώ να διαβάζω αποτελεσματικά, να έχω καλή διάθεση, να βγαίνω πού και πού και να περνάω τα μαθήματα. Αυτά.
(Δεν περίμενα ότι θα ένιωθα έτσι, ενώ βρίσκομαι εδώ.)
Ανυπομονώ να ξεκινήσουν τα μαθήματα, στις 14/9. Ανυπομονώ και για άλλα πράγματα...
Ανυπομονώ να ξεκινήσουν τα μαθήματα, στις 14/9. Ανυπομονώ και για άλλα πράγματα...
Οι τελευταίες μου 2 εβδομάδες στην Αθήνα ήταν απίστευτες. Απίστευτα υπέροχες. Ευχαριστώ όσους συνέβαλαν σε αυτό. ^___^
Τώρα εδώ...Μία έχει πολύ ήλιο και ζέστη, μία συννεφιά και δροσούλα, άντε και καμιά βροχούλα. Τον χειμώνα θα είναι μόνο βροχές και κρύο. Δεν με πειράζει, μ'αρέσει. Αρκεί να περνάω καλά. Δηλαδή να μπορώ να διαβάζω αποτελεσματικά, να έχω καλή διάθεση, να βγαίνω πού και πού και να περνάω τα μαθήματα. Αυτά.
Θέλω να χαμογελάω.
Άσχετο, δεν μ'αρέσει καθόλου το συναίσθημα όταν περνάω πραγματικά καλά και "πρέπει" να φύγω. Στο σκάιπ, στις βόλτες, σε όλα.
Εδώ είναι τώρα 2.10, έχω ηρεμήσει λιγάκι και ακούω ακόμη το ασανσέρ της πολυκατοικίας να πηγαίνει πάνω κάτω. Τι σκατά ρε παιδιά; Είμαι και δίπλα στο ασανσέρ...
Νυστάζω αλλά οι σκέψεις μου δεν με αφήνουν. Σκέφτομαι ότι θέλω να αρχίσουν τα μαθήματα, έχω όρεξη για γνώση όπως κάθε αρχή Σεπτεμβρίου. Φέτος είναι και η περιέργεια, πώς θα είναι στο πανεπιστήμιο και πολλά άλλα "πώς" και "γιατί".
Φοβάμαι την αποτυχία, φοβάμαι και την μοναξιά. Η μοναξιά παλεύεται, και άλλωστε το επιζητούσα τόσο καιρό. Για την αποτυχία δεν ξέρω. Προσπαθώ να μην το σκέφτομαι, δεν έχω ξεκινήσει ακόμα για να αρχίσω να αγχώνομαι. Και στο κάτω κάτω της γραφής γιατί να αποτύχω; Τι σκατά; Μυαλό έχω, λεξιλόγιο σχετικό έχω (ενώ οι συμφοιτητές μου όχι), ε τι άλλο πια; Απλά δυσκολεύομαι να μιλήσω και από έλλειψη αυτοπεποίθησης και από έλλειψη αυτάρκειας στη γλώσσα. Δεν μπορώ να εκφραστώ στα γαλλικά ακόμα. Σε λίγους μήνες λογικά θα είμαι εντάξει.
Σε λίγους μήνες θα συμβούν πολλά. Αχ άντε να αρχίσουμε, μπας και αρχίσει να περνάει λίγο πιο γρήγορα ο καιρός. Να ξεκολλήσω από τον Σεπτέμβριο. Να έρθουν τα γενέθλιά μου. Να έρθουν τα Χριστούγεννα.
Νιώθω...υπέροχα, ολόκληρη. Ολοκληρωμένη. Υπάρχει ένας άνθρωπος πάνω στη γη, 2.000 χιλιόμετρα μακριά μου, που με αγαπάει. Αυτός ο άνθρωπος με κάνει να νιώθω έτσι. Κάνω πράγματα που δεν έκανα ποτέ μέχρι τώρα. Σκέφτομαι διάφορα.
Θυμάμαι παλαιότερα, πριν μερικά χρόνια, αναρωτιόμουν αν θα έβρισκα ποτέ έναν άνθρωπο με τον οποίο θα έχουμε να πούμε πολλά, θα έχουμε να κάνουμε πολλά, θα συνεννοούμαστε και θα έχουμε πολλά κοινά, θα είναι διαφορετικός και θα έχει μυαλό και άλλα τέλος πάντων. Ευχόμουν να τον γνωρίσω κάποια μέρα. Ευχόμουν να υπάρξουν αμοιβαία αισθήματα. Ό,τι νιώθει ο ένας να νιώθει και ο άλλος. Τελικά αυτή τη σκέψη την καταχώνιασα σε μια άκρη του μυαλού μου, σχεδόν την είχα ξεχάσει, όταν εμφανίστηκε αυτός ο άνθρωπος που φανταζόμουν. Απίστευτο.
Ναι, ακόμα δεν μπορώ να το πιστέψω. Αλλά νιώθω ωραία. Έχω πολλά να γράψω ακόμα αλλά δεν μου το επιτρέπει η κατάστασή μου. Σε λίγο θα κλείσει το λάπτοπ από μπαταρία και τα μάτια μου από την νύστα.
Καληνύχτα και καλό ξημέρωμα. Πεινάω.
Subscribe to:
Posts (Atom)