Friday, May 11, 2012

Παρασκευή βράδυ

Τελείωσα χθες τις εξετάσεις, για λίγο ένιωσα "ελεύθερη" και χαρούμενη. Μετά προσγειώθηκα γιατί θυμήθηκα ότι δεν έχω τι να κάνω. Ή καλύτερα, έχω τι να κάνω αλλά δεν έχω κανέναν για να τα κάνω.
Αυτή τη στιγμή βρίσκομαι ανάμεσα στο να κόψω τις φλέβες μου ή να βγω έξω μόνη μου. ΒΑ-ΡΕ-ΜΑ-ΡΑ.
Θέλω να βγω, να γελάσω, να πιω, μπλαμπλαμπλα, διάφορα πράγματα. Κι όμως κάθομαι εδώ στο σκοτάδι, με ανοιχτό το παράθυρο και γράφω. Κάνει ζέστη αυτές τις μέρες. Κοντά στους 35 βαθμούς! Νιώθω όπως ένιωθα τις ζεστές μοναχικές καλοκαιρινές νύχτες στο "σπίτι". Το μόνο που λείπει είναι τα κουνούπια (ευτυχώς!).
Δεν έχω κανέναν να βγω που λες. Μια κοπέλα με την οποία κάνουμε παρέα είναι κάπως ξενέρωτη και επίσης μάλλον διαβάζει γιατί δεν έχει τελειώσει ακόμα με την εξεταστική της. Τα αγόρια που μένουν στον όροφό μου και που κάναμε πολύ παρέα...οκ, μ'αρέσει πολύ η παρέα τους αλλά δεν βγαίνουν ρε γαμώτο, κάθε φορά μέσα στο διαμέρισμα με μπύρες, τσιγάρα και βιντεοπαιχνίδια. Ντάξει κάτι ειναι κι αυτό να μου πεις, εδώ η άλλη δεν πίνει μπύρα! Γενικώς δεν πολυπίνει βασικά. Χαχ

Θα ξεσκίσω πάλι όλες τις σειρές που δεν μπορούσα να δω όσο έμενα στο "σπίτι" γιατί "είναι αργά και έχεις σχολείο αύριο!". Χμμμ...

Άσχετο. Φιλοσοφούσα πάλι προχθές, ότι δυστυχώς τα χρόνια που έπρεπε να βγαίνω με φίλους και να κοινωνικοποιούμαι, τα πέρασα με έναν υπολογιστή. Βέβαια, δεν λέω, έμαθα πολλά αλλά έμεινα πίσω στο θέμα της επικοινωνίας πρόσωπο με πρόσωπο. Συνήθισα τόσα χρόνια στο chatting και όταν είμαι με άτομα που δεν πολυγνωρίζω δεν μιλάω, αδειάζει το μυαλό μου, δεν βρίσκω τίποτα να πω. Αν και έχουν υπάρξει και εξαιρέσεις όπου μιλούσα αρκετά και περνούσα και καλά...Δεν ξέρω τι συμβαίνει. Τελικά όλα μέσα στο μυαλό είναι, ε; ...

Άντε λίγες μέρες ακόμα και μετά θα προσγειωθώ στην κόλαση. (Σ.Σ.: η λέξη "κόλαση" εδώ πέρα μπορεί να πάρει πολλές ερμηνείες.)

Saturday, May 5, 2012

Πριν δυό μέρες ξεκίνησα τρέξιμο για μισή ώρα κάθε απόγευμα. Τρέχω-περπατάω για χαλάρωση και ελαφριά γυμναστική κατά μήκος του ποταμιού. Είναι πολύ όμορφα εκείνη τη στιγμή που δύει ο ήλιος. Το θέμα μου είναι ότι τη μέρα που ξεκίνησα συνειδητοποίησα ότι θα ήθελα πολύ να είχα ένα ποδήλατο σε αυτή τη πόλη. Κάτι θα κάνω για αυτό καθώς περνάει ο καιρός. 

Το άλλο θέμα είναι ότι είμαι πολύ μόνη εδώ πέρα. Θέλω μια φυσική, μια ζωντανή παρουσία μέσα στο σπίτι, μια γάτα ας πούμε. Αλλά το απέρριψα αυτό το σχέδιο. Δεν γίνεται να έχω γάτα για πρακτικούς και οικονομικούς λόγους. Οπότε οκ, απλά θα προσπαθήσω να κοινωνικοποιηθώ περισσότερο από την καινούργια χρονιά. Αν δεν το καταφέρω Γιατί να μην το καταφέρω; Πρέπει να κάνω φίλους, γαμώτο.

Εντωμεταξύ, έχω εξεταστική από τη προηγούμενη εβδομάδα. Τελειώνω σε 5 μέρες. Και επίσης σε 15 μέρες νομίζω γυρνάω "σπίτι" για τις διακοπές του καλοκαιριού. Ωραία. Θέλω επιτέλους να αγοράσω μια αδιάβροχη φωτογραφική μιας χρήσεως και να πάω με παρέα για μπάνιο στη θάλασσα. Ουφ. Κάθε καλοκαίρι το λέω και δεν το κάνω. 

Ελπίζω μόνο να πάνε όλα καλά. Να έχω περάσει τα 6 από τα 9 μαθήματα και να γραφτώ στη σχολή επιτυχώς. Να μπορέσω επιτέλους να περάσω ένα ξέγνοιαστο καλοκαίρι από τη άποψη ότι δεν θα χρειάζεται να ανησυχώ τα βράδια που θα βγαίνω ότι πρέπει να φύγω στις 11:30 για να προλάβω τον γαμημένο προαστιακό. Δεν μπορώ να υπομείνω άλλο αυτή τη κατάσταση...
Ου, κι άλλα πολλά εύχομαι κι ελπίζω για αυτούς τους 3 μήνες που έρχοναι αλλά δεν τα γράφω. Τα λέμε.