Σήμερα κοιμήθηκα παραπάνω (oversleeping), όχι πως δεν το έχω ξανακάνει αλλά σήμερα πραγματικά το συνειδητοποίησα και μου προκάλεσε δυσάρεστα συναισθήματα. Παλιά που το έκανα ήταν τα Σαββατοκύριακα που δεν είχα σχολείο και ήθελα να κοιμηθώ λίγο παραπάνω και μου άρεσε. Βέβαια η μαμά -κλασικά- δεν με άφηνε, μπούκαρε στο δωμάτιο, μου άνοιγε τα παντζούρια, φώναζε...καμιά φορά έκανε και άλλα πράγματα αλλά πιο σπάνια γι'αυτό δεν θα τα αναφέρω. Εγώ φυσικά ως λάτρης του ύπνου κοιμόμουν και με φως!
Σήμερα όμως, δεν υπάρχει κανείς να μου πει σήκω, ξύπνα, έχεις δουλειά. Το φως δεν μπαίνει από πουθενά και η διάθεσή μου είναι πολύ πεσμένη για να σηκωθώ. Ε, οκ σηκώθηκα τελικά γιατί ήλπιζα πως θα ερχόταν σήμερα το πακέτο με το δώρο της Δάφνης αλλά όπως και να 'χει παρακοιμήθηκα. Σκέφτηκα τις παρενέργειες.
Αυξημένη πιθανότητα για διαβήτη, καρδιακά προβλήματα και...αυξημένο ρίσκο θανάτου! Τέλος πάντων, για να συγκεντρωθώ και στον τίτλο του ποστ. Ελπίζω ή πεθαίνω. Ελπίζω πως θα βελτιωθεί η κατάσταση ή αλλιώς θα πεθάνω. Δηλαδή όχι, δεν θα πεθάνω σωματικά, δεν υπάρχει περίπτωση ποτέ να καταφέρω να αυτοκτονήσω, ούτε καν θα προσπαθήσω δηλαδή. Θα πεθάνω όμως ψυχικά...
Με αφορμή μια συζήτηση χθες βράδυ θυμήθηκα ότι είχα γράψει πριν καιρό σε κάποιο μπλογκ το παράπονό μου: "πώς γίνεται να μην σε υποστηρίζουν οι ίδιοι σου οι γονείς;"
Είναι ένα πολύ άσχημο συναίσθημα αυτό. Από παλιά το κάνουν αυτό. "Η τάδε πώς το κάνει και εσύ όχι;" και άλλα, χειρότερα ίσως, που δεν τα θυμάμαι τώρα. Πιο πρόσφατο παράδειγμα οι πανελλήνιες, που δεν είχα την υποστήριξη που θα ήθελα. Πάει όμως αυτό, πέρασε. Τώρα έχουμε άλλο θέμα. Αν είναι δυνατόν, να μου λένε αυτά τα λόγια. Δεν μπορώ να το πιστέψω.
Χαχα καμιά φορά θυμάμαι τον μπαμπά που μου έλεγε όταν παραπονιόμουν για την συμπεριφορά τους "τους γονείς, δυστυχώς, δεν μπορείς να τους επιλέξεις". Και η μαμά μια φορά, σε μια φάση που την είχε πιάσει η απόλυτη ειλικρίνεια (;!) μου είχε πει "δυστυχώς δεν σπουδάζεις το πώς να γίνεις γονιός" ή κάτι τέτοιο. Μμμ ωραία όλα αυτά αλλά τώρα τι σκατά μου λέτε γαμώτο; Γιατί δεν μπορείτε να καταλάβετε; Δεν μπορώ να πιστέψω ότι πιστεύετε πραγματικά αυτά που μου λέτε, λες και εσείς στην ηλικία μου δεν κάνατε τίποτα. Ήσασταν αφοσιωμένοι στις σπουδές σας. Στα 20 σας δεν κάνατε τίποτε άλλο παρά μόνο διαβάζατε. Το μόνο που σας ένοιαζε ήταν να πάρετε το δίπλωμα. Και δεν κάνατε κάποια άλλη δραστηριότητα, μουσική, φίλοι, το αντίθετο φύλο...Μπα. Όχι καλέ.
Δεν γίνεται να απαιτείτε από εμένα κάτι τέτοιο. Και να με απειλείτε κιόλας. Για μια νύχτα στο σπίτι του φίλου μου κάνατε όλοκληρη φασαρία και προσβάλατε κάποιους, μαζί και εμένα. Και δεν το καταλαβαίνετε κιόλας. Νομίζετε πως έχετε δίκιο. Όλοι οι άλλοι είναι τίποτα, μηδενικά και δεν αξίζουν. Ένα απλό πράγμα ζήτησα. Και εσείς μου λέτε ή Γαλλία-σπουδές-και τίποτε άλλο όσο εξαρτάσαι οικονομικά από εμάς ή γυρνάς πίσω στην Ελλάδα και γίνεσαι κομμώτρια (!) ή τέλος πάντων πιάνεις δουλειά και "μείνε μαζί του...παντρευτείτε κιόλας" ΓΟΥΑΤ. ΔΕ. άκτσουαλ. ΦΑΚ.
Δεν είμαστε με τα καλά μας.
ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΩ;
προς το παρόν, το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να διαβάσω. Έχω ακριβώς 3 εβδομάδες μέχρι τις 2 μέρες της κρίσης. Έχω τέσσερα μαθήματα να διαβάσω. Θα τα καταφέρω ρε. Έλεος πια. Και μετά τις 2 μέρες της κρίσης έχω 2 μέρες χαλάρωσης και μετά μπαίνω στο αεροπλάνο και έρχομαι Αθήνα. Για 6 μέρες...Ναι. Πάλι δεν θα απολαύσω τίποτα. Γιατί έτσι έχουν μάθει. Να μην απολαμβάνουν τα απλά πράγματα. Και τελικά δεν ζουν. Δεν θέλω και εγώ να είμαι έτσι. Αφήστε με ήσυχη.
Καλό μας διάβασμα.
P.S.: Εννοείται ότι σε αυτό το ποστ δεν λέω ούτε τα μισά από όσα έχουν συμβεί. Επίσης μιλάω μόνο για τον εαυτό μου. Ξαναδιαβάζοντάς το κατάλαβα ότι έχω κι άλλα να πω. Αλλά δεν έχει νόημα να το συνεχίσω. Ίσως κάποια άλλη φορά. Συγγνώμη προκαταβολικά για αυτά που έγραψα. Αλλά δεν άντεχα.