Thursday, January 26, 2012

Τι έπαθα πάλι;

Νιώθω σχεδόν τα ίδια με πέρσι τέτοια εποχή...rejected, alone and unloved. "Πονάω" για ένα μόνο άτομο όπως πέρσι. Νιώθω την ανάγκη για στοργή (affection), ασφάλεια και πάνω απ'όλα επαφή, ανθρώπινη επαφή με κάποιον που θα μοιράζομαι τα ίδια συναισθήματα. Θέλω να αγγίξω, να χαϊδέψω, να φιλήσω, να νιώσω το άγγιγμα του άλλου πάνω μου, τα χείλη του, τα χέρια του, το δέρμα του, το σώμα του...Η ζεστασιά που βγάζουν τα γυμνά σώματα...το βάρος....και η απαλότητα....το άρωμά τους....

Ντάξει. Η μόνη διαφορά με πέρσι είναι ότι τουλάχιστον τώρα δεν χρειάζεται να ψάχνω αφορμές για να στείλω μήνυμα. Επίσης υπάρχουν συναισθήματα και από την άλλη πλευρά αλλά υπάρχει και μια κάποια απόσταση. . .Γι'αυτό όπως και πέρσι δεν μπορώ να τον δω. Δεν μπορώ να κάνω τίποτα. Σε αυτή την περίπτωση υπάρχουν άλλα εμπόδια. Και είναι πολύ καλύτερα έτσι. Ναι. Τουλάχιστον δεν είναι "ανεκπλήρωτος έρωτας". Χαχα


η λέξη που έχει γίνει το δεύτερό μου όνομα: Υπομονή.

Tuesday, January 24, 2012

That awkward moment when

you cry and you don't know why.

Και μετά γελούσα και έκλαιγα. Σκατά στις ορμόνες. Σκατά στις σκέψεις. Σκατά στα συναισθήματα.














Αλλά στην αρχή ένιωθα πολύ λυπημένη. Μετά όμως δεν ήξερα γιατί έκλαιγα. Και μετά γελούσα επειδή έκλαιγα σαν να γελούσα. Και μετά έκλαψα λίγο ακόμα. Και μετά σταμάτησα και έβαλα μουσική.

Monday, January 23, 2012

Ω...

άκουσα ένα αεροπλάνο να περνάει...και ένιωσα σαν να ήμουν στη Ραφήνα για λίγο...
σνιφ
και μετά άκουσα και μια κόρνα. κι αυτό ασυνήθιστο εδώ. χαχα

Wednesday, January 18, 2012

μια μοναχική βόλτα

έκανα βόλτα δίπλα στο ποτάμι

ήπια kir και ζαλίστηκα


μπήκα μέσα σε δύο εκκλησίες για να ζεσταθώ (απόλυτη ησυχία!)



ένιωσα για λίγο ότι οδηγούσα το μετρό :D

έφαγα κρέπα σε μια άδεια πλατεία

και μετά γύρισα σπίτι. καληνύχτα :)

Thursday, January 12, 2012

μουσικούλα και τελευταίο τριήμερο ηρεμίας και χαλάρωσης

3 μέρες pure διακοπές. 3 μέρες ακόμα χωρίς μαθήματα. (Έβαλα ασπρόμαυρο φιλμ στην κάμερα, λέω να το εγκαινιάσω αυτές τις μέρες ^_^) Από Δευτέρα ξεκινάω μαθήματα και αυτό μ'αρέσει πολύ! Ανυπομονώ σχεδόν. Ναι. Αυτό που δεν μ'αρέσει είναι τα εργαστήρια που ξεκινάνε στις 30/1...Αυτό με ανησυχεί πολύ. Αλλά δεν μπορώ να κάνω τίποτα. Τίποτα για να το αποφύγω εννοώ.

Δεν βαριέσαι. Θα προσπαθήσω να πάω καλύτερα σε αυτό το εξάμηνο. Μετά μπορώ να αυτοκτονήσω.(Που λέει ο λόγος)

 
The Owl And The Tanager - Sufjan Stevens

Tuesday, January 10, 2012

-_-''

Με λίγα λόγια, δεν ξαναπάω στην πιτσερία απέναντι. 

Sunday, December 18, 2011

χαρούμενο ποστ

Αύριο και μεθαύριο είναι οι πρώτες μου εξετάσεις στο πανεπιστήμιο. Βασικά ήθελα να πω ότι σε 4 μέρες θα μπω σε ένα αεροπλάνο και θα προσγειωθώ στο αεροδρόμιο της Αθήνας. ουάου. Πέρασαν 4 μήνες, ε! 
Χαχα τώρα που το σκέφτομαι θα είναι η πρώτη φορά (στα 18 χρόνια που ζω) που έχω New Year's resolutions. Ας μην το αναλύσω καλύτερα...Διάβασμα, συγκέντρωση, βόλτες, κοινωνικοποίηση. 
Αχ θα πάω βόλτες, θα δω 4-5 ανθρώπους που μου έλειψαν, θα περάσω πολύ ωραία! ^______^ 
ανυπομονώ!

Θα περπατήσω πάλι σε γνώριμα μέρη, θα νιώσω διαφορετικά, ζεστά, όμορφα. Θα φρίξω με τις παπαριές που θα ακούσω/θα δω στην τηλεόραση και στο δρόμο. Θα στεναχωρηθώ και θα προβληματιστώ με την όλη κατάσταση, στην Ελλάδα, στην οικογένειά μου, στους γύρω μου. Αλλά οκ, θα πω, life goes on. Θα ακολουθήσω και εγώ. 
Θα γελάσω, θα ΦΑΩ, θα φωνάξω, θα αντιμετωπίσω και θα ξεπεράσω κάποιες ντροπές και κάποιους φόβους μου, θα δω καινούργια πράγματα...

Καληνύχτα :)

Υ.Γ.: μετά από αυτό το ταξίδι, τι countdown θα βάλω; το χρόνο που απομένει μέχρι τις καλοκαιρινές διακοπές; ουμφ, έστω.

Saturday, December 17, 2011

Thursday, December 8, 2011

LDR

Μια σχέση όπως είναι συνήθως οι σχέσεις ήθελα. Γαμώτο. Τι θα γίνει τώρα θα με βασανίζει για πολύ αυτή η σκέψη; Φύγεεεεε
Ναι, θέλω το ένα και το άλλο και το παράλλο και δεν μπορώ γιατί μένω αλλού. Είμαι αλλού. Ε, γι'αυτό σου λέω, σκάσε. Μια χαρά είσαι.



Θα αντέξουμε; Θα αντέξει...;
Αχ

Βαχ

Tuesday, December 6, 2011

σκέψεις

Γιατί μας αρέσει να βασανίζουμε το μυαλό μας με το να σκεφτόμαστε διάφορα σενάρια που δεν θα συμβούν ποτέ; Ή σκεπτόμενοι σενάρια που όντως συμβαίνουν και για τα οποία δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα...Ή ακόμα καλύτερα, σενάρια που συμβαίνουν αλλά όχι έτσι όπως νομίζουμε. Αμέσως αμέσως δεν δίνουμε την δυνατότητα στον εγκέφαλο να σκεφτεί και μια εναλλακτική, του περιορίζουμε την σκέψη έτσι ώστε να βγει κάτι που θα μας στεναχωρήσει και θα μας βασανίσει για αρκετά λεπτά...