Νιώθω σχεδόν τα ίδια με πέρσι τέτοια εποχή...rejected, alone and unloved. "Πονάω" για ένα μόνο άτομο όπως πέρσι. Νιώθω την ανάγκη για στοργή (affection), ασφάλεια και πάνω απ'όλα επαφή, ανθρώπινη επαφή με κάποιον που θα μοιράζομαι τα ίδια συναισθήματα. Θέλω να αγγίξω, να χαϊδέψω, να φιλήσω, να νιώσω το άγγιγμα του άλλου πάνω μου, τα χείλη του, τα χέρια του, το δέρμα του, το σώμα του...Η ζεστασιά που βγάζουν τα γυμνά σώματα...το βάρος....και η απαλότητα....το άρωμά τους....
Ντάξει. Η μόνη διαφορά με πέρσι είναι ότι τουλάχιστον τώρα δεν χρειάζεται να ψάχνω αφορμές για να στείλω μήνυμα. Επίσης υπάρχουν συναισθήματα και από την άλλη πλευρά αλλά υπάρχει και μια κάποια απόσταση. . .Γι'αυτό όπως και πέρσι δεν μπορώ να τον δω. Δεν μπορώ να κάνω τίποτα. Σε αυτή την περίπτωση υπάρχουν άλλα εμπόδια. Και είναι πολύ καλύτερα έτσι. Ναι. Τουλάχιστον δεν είναι "ανεκπλήρωτος έρωτας". Χαχα
η λέξη που έχει γίνει το δεύτερό μου όνομα: Υπομονή.