Κουράστηκα να γράφω "κλαψομούνικα" ποστ στο μπλογκ μου. Κάποτε μου είχε παραπονεθεί κάποιος γι'αυτό που κάνω. Ε ναι, εδώ και καιρό παρατήρησα πως έχει δίκιο. Βαριέμαι πολύ να γράψω "τον πόνο μου" εδώ πέρα. Γενικώς.
Θέλω μόνο να είμαστε καλά. Για να μην χρειάζεται να γράφω καταθλιπτικά ποστ ή λακωνικά ποστ ή γαμημένα ποστ τελοσπάντων. Αλλά και πάλι. Απλά να είμαστε καλά. Ζητάω πολλά ε; Είμαι γκρινάρα ε; Ναι. Και μίζερη. Ε. Οκ. Αν με καταλάβαινες δεν θα τα έλεγες αυτά. Αλλά οκ. Φαίνεται έβαλα λάθος προτεραιότητες.
Και συνεχίζω με την αρχική ιδέα: Είναι πολύ κουραστικό τελικά να γράφω πόσο πολύ πονάω ψυχικά. Αυτό το έκανα πέρσι τέτοια εποχή εξαιτίας ενός μαλάκα. Και φέτος εξαιτίας ενός άλλου ανθρώπου που δεν θέλω να τον χαρακτηρίσω ακόμα...Αναλωνόμουν στο tumblr και στο blogspot γράφοντας και γράφοντας λες και θα γινόταν κάτι. Μμμ όχι ήξερα ότι ήταν μάταιο απλά ήθελα να εκφραστώ, μιας που δεν είχα κανέναν να μιλήσω. Ούτε τώρα έχω. Έχω βασικά αλλά καταντάει κουραστικό μετά από λίγο. Ίσως αυτό που μου χρειάζεται είναι να σταματήσω να είμαι καλή και να ασχοληθώ και λίγο με τον εαυτό μου.
Αν κάνω ένα διάλειμμα λοιπόν, για να δούμε πώς θα είναι...
______________________________________
Και μιας που έχω καιρό να γράψω, ας γράψω και για τη πρόοδό μου εδώ στα ξένα. Ααα έχω κάτι φωτογραφίες από βόλτες να ποστάρω πάλι! Σύντομα.
Με το πανεπιστήμιο ψιλοσκατά, στις 8 του μήνα βγαίνουν οι βαθμοί έμαθα. ΩΧ ΩΧ.
Εντάξει όμως, έχω κάνει πρόοδο. Δεν πειράζει που θα μείνω. Όλα καλά.
Χθες είχε υπέροχο καιρό και τώρα φυσάει και βρέχει. :(
Επίσης 4 ή 5 βδομάδες ακόμα και τέλος. Μετά εξετάσεις και μετά διακοπές. Άντε...
Δεν έχω και πολλά να πω. Προτιμώ να ποστάρω πράγματα που μου αρέσουν παρά τις σκέψεις μου. (Γι'αυτό και το προηγούμενο ποστ, δεν χώρισα εγώ. Από τι να χωρίσω άλλωστε;!)
Λοιπόν,
Εις το επανιδείν. Au revoir. Hasta la vista. Arrivederci. Till we meet again!