Wednesday, October 31, 2012

σνιφ

δεν είναι δυνατόν να ακούω αυτή τη μουσική και να μου δημιουργεί τέτοια συναισθήματα. (=να θέλω να κλάψω και να θυμάμαι την ημέρα των γενεθλίων σου και μια συγκεκριμένη στιγμή και να θέλω να σου πω ότι whatever happens, I love you όπως το τραγούδι του Morrissey. δεν είναι δυνατόν.) πάρε με αγκαλιά...                                                                                                                                                    

Skyfall

Βγήκα απόψε, πήγα σινεμά, είδα το Skyfall. H πρώτη μου ταινία με τον James Bond. Μ'άρεσε αρκετά. Κανονίσαμε διάφοροι erasmus και international φοιτητές να πάμε να την δούμε. Μετά πήγαμε για μπύρα στο κέντρο. Μου μιλούσε πολύ ένας Ιταλός. Δεν μου "είπε" κάτι. Ήμουν απλώς φιλική όπως και με τα υπόλοιπα παιδιά. Καλύτερα έτσι.
Πέρασα ωραία. Το καινούργιο εμπορικό κέντρο στο Confluence είναι πολύ όμορφο το βράδυ. Αν έρθει κανείς να με επισκεφθεί θα τον πάω εκεί σίγουρα.
Ήπια μια μπύρα, γέλασα, μίλησα και γύρισα σπίτι. Χλαπάκιασα ένα κομμάτι λαζάνια και μπήκα ονλάιν. Και ενώ όλα πήγαιναν μια χαρά μέχρι και σήμερα, ξαφνικά είπα μια κουβέντα και χάλασε η βραδιά. Μου 'ρχεται να κάνω αυτό που έκανα μέχρι τώρα, να παρακαλέσω τον άλλο επειδή νομίζω ότι τον χάνω. Επειδή φοβάμαι ότι θα τον χάσω. Επειδή φοβάμαι ότι χάλασε το πράγμα και ότι από 'δω και πέρα θα αλλάξει η συμπεριφορά του απέναντί μου. Αλλά όχι, θα προσπαθήσω να το παλέψω αυτή τη φορά, θα κρατηθώ όσο γίνεται. Ναι μπορεί να είπα μαλακία. Ξέρουμε όμως τι παίζει. Χωρίς να θεωρούμε ο ένας τον άλλον δεδομένο. Δεν είμαστε πρωτάρηδες πια. Κι επίσης νομίζω πως δεν είναι δίκαιο.
Στην τελική αν μετά από κάτι τόσο μικρό χαθούμε θα σημαίνει ότι δεν άξιζε όλο αυτό.
Μας την πέφτουν διάφοροι, δεν σημαίνει ότι τους καθόμαστε, διότι ακριβώς έχουμε συναισθήματα και επίγνωση. Ώρες ώρες νομίζω πως απλά δεν μπορούμε την ησυχία και ψάχνουμε αφορμές για να υπάρξει αναστάτωση. Πφφφ :(


time to go to sleep, with a great song........


Friday, October 26, 2012

Thursday, October 25, 2012

Σε δύο μήνες είναι Χριστούγεννα. Μμμ...

Saturday, October 13, 2012

thought catalog

"I wish I wouldn’t have a belief in the capacity of logic, reason and personal change so strong that it seems sometimes to limit my emotional intelligence to just above ‘Asperger’s.’ "

Wednesday, October 10, 2012

Ένας λόγος για το καλοκαίρι


πάτα play πρώτα

Γυρίσαμε πάλι στο φθινόπωρο, το καλοκαίρι
σαν ένα τετράδιο που μας κούρασε γράφοντας μένει
γεμάτο διαγραφές αφηρημένα σχέδια
στο περιθώριο κι ερωτηματικά, γυρίσαμε
στην εποχή των ματιών που κοιτάζουν
στον καθρέφτη μέσα στο ηλεχτρικό φως
σφιγμένα χείλια κι οι άνθρωποι ξένοι
στις κάμαρες στους δρόμους κάτω από τις πιπεριές
καθώς οι φάροι των αυτοκινήτων σκοτώνουν
χιλιάδες χλωμές προσωπίδες.
Γυρίσαμε· πάντα κινάμε για να γυρίσουμε
στη μοναξιά, μια χούφτα χώμα, στις άδειες παλάμες.

Κι όμως αγάπησα κάποτε την λεωφόρο Συγγρού
το διπλό λίκνισμα του μεγάλου δρόμου
που μας άφηνε θαματουργά στη θάλασσα
την παντοτινή για να μας πλύνει από τις αμαρτίες·
αγάπησα κάποιους ανθρώπους άγνωστους
απαντημένους ξαφνικά στο έβγα της μέρας,
μονολογώντας σαν καπετάνιοι βουλιαγμένης αρμάδας,
σημάδια πως ο κόσμος είναι μεγάλος.
Κι όμως αγάπησα τους δρόμους τους εδώ, αυτές τις κολόνες·
κι ας γεννήθηκα στην άλλη ακρογιαλιά κοντά
σε βούρλα και σε καλάμια νησιά
που είχαν νερό στην άμμο να ξεδιψάει
ο κουπολάτης, κι ας γεννήθηκα κοντά
στην θάλασσα που ξετυλίγω και τυλίγω στα δάχτυλα μου
σαν είμαι κουρασμένος-δεν ξέρω πια που γεννήθηκα.

Μένει ακόμα το κίτρινο απόσταγμα το καλοκαίρι
και τα χέρια σου γγίζοντας μέδουσες πάνω στο νερό
τα μάτια σου ξεσκεπασμένα ξαφνικά, τα πρώτα
μάτια του κόσμου, κι οι θαλασσινές σπηλιές·
πόδια γυμνά στο κόκκινο χώμα.
Μένει ακόμα ο ξανθός μαρμαρωμένος έφηβος το καλοκαίρι
λίγο αλάτι που στέγνωσε στη γούβα ενός βράχου
λίγες βελόνες πεύκου ύστερα από τη βροχή
σκόρπιες και κόκκινες σα χαλασμένα δίχτυα.

Δεν τα καταλαβαίνω αυτά τα πρόσωπα δεν τα καταλαβαίνω
μιμούνται κάποτε το θάνατο κι έπειτα ξανά
φέγγουν με μια ζωή πυγολαμπίδας χαμηλή
με μια προσπάθεια περιορισμένη ανέλπιδη
σφιγμένη ανάμεσα σε δυο ρυτίδες
σε δυο τραπεζάκια καφενείου κηλιδωμένα
σκοτώνονται το ένα με τ’ άλλο λιγοστεύουν
κολλούν σα γραμματόσημα στα τζάμια
τα πρόσωπα της άλλης φυλής.

Περπατήσαμε μαζί μοιραστήκαμε το ψωμί και τον ύπνο
δοκιμάσαμε την ίδια πίκρα του αποχωρισμού
χτίσαμε με τις πέτρες που είχαμε τα σπίτια μας
πήραμε τα καράβια ξενιτευτήκαμε γυρίσαμε
βρήκαμε τις γυναίκες μας να περιμένουν
μας γνώρισαν δύσκολα, κανείς δε μας γνωρίζει.
Κι οι σύντροφοι φορέσαν τ’ αγάλματα φορέσαν τις γυμνές
άδειες καρέκλες του φθινοπώρου, κι οι σύντροφοι
σκοτώσανε τα πρόσωπα τους· δεν τα καταλαβαίνω.
Μένει ακόμα η κίτρινη έρημο το καλοκαίρι
κύματα της άμμου φεύγοντας ως τον τελευταίο κύκλο
ένας ρυθμός τυμπάνου αλύπητος ατελείωτος
μάτια φλογισμένα βουλιάζοντας μέσα στον ήλιο
χέρια με φερσίματα πουλιών χαράζοντας τον ουρανό
χαιρετώντας στίχους νεκρών σε στάση προσοχής
χαμένα σ’ ένα σημείο που δεν το ορίζω και με κυβερνά·
τα χέρια σου αγγίζοντας το ελεύθερο κύμα.

Φθινόπωρο, 1936

από τον αγαπημένο Γιώργο Σεφέρη.

Monday, October 1, 2012

θυμάμαι που έκανες ντους και μετά έπλενες τα δόντια σου και ξάπλωνες δίπλα μου και μύριζες αφρόλουτρο και η ανάσα σου μέντα και ήταν κρύο το στόμα σου όταν με φιλούσες
και μετά...

as time goes by...κουράγιο. 

Saturday, September 29, 2012

foolish lyrics


I guess I'm just a fool
Still dreaming of you
But the way the story ended
What else can I do ?

You said I was too good to you
Too good and too sweet
Back then you never turned
Bitter and discreet

Breaking up is always hard
But this one was harder than the rest
But in the end I hope I'll come out well

-----------------------------------------------------------


You told me you were leaving
After all we've been through
Guess I'm fool falling in love with you
There ain't no use in crying
Do what you have to do
Guess I'm a fool falling in love with you.

You told me that the kind of love we have
Will last for a million years
I believe everything you said
You felt my heart with tears.
So long pretty baby
Go break some other heart in two
Guess I'm a fool falling in love with you.

You told me that the kind of love we have
Will last for a million years
I believe everything you said
You felt my heart with tears.
So long pretty baby
Go break some other heart in two
Guess I'm a fool falling in love with you.
εκπλήσσομαι από την αντιμετώπισή μου πάντως.
περίμενα να μην το άντεχα καθόλου. τελικά μπορώ να το διαχειριστώ.
απλά γράφω και τις σκέψεις μου εδώ για να βλέπω πως εξελίσσομαι.

wishful thinking, sadness, moving on

ωραία όλα
περνάς τόσο όμορφα, πας δουλειά, γυρνάτε μαζί σπίτι της, μένεις εκεί, κάνεις μπάνιο, ωραία πράματα. 

αλλά να, ακόμα δεν μπορώ να χωνέψω το ότι αγαπάς, ακουμπάς, φιλάς κλπ άλλη...κι ότι άλλη σε ευχαριστεί ερωτικά πια...

ακόμα νομίζω πως θα έρθεις.
και πως αν έρθεις θα νιώσω την αγάπη σου. κι εγώ θα σου δώσω τη δική μου.
μπα.


κι αφού τα σκεφτώ όλα αυτά, κλαίω για να πάω παρακάτω (αλλά αφού έκλαψα και χθες, σήμερα στέρεψαν οι βρύσες) και νιώθω πως με τον καιρό θα το ξεπεράσω κι αυτό. άλλωστε όλα θέμα εγωισμού είναι. πάντα λέμε "γιατί αυτή και όχι ΕΓΩ;". αυτό σχεδόν το έχω καταπιεί. πιο πολύ με στεναχωρεί κάτι άλλο...δύσκολο να το αναλύσω τώρα. καμιά φορά σκέφτομαι πως ίσως καλύτερα έτσι, ίσως να μην γίνεται να είμαστε μαζί, ίσως καλύτερα ως φίλοι (αν και δεν πιστεύω στην φιλία μεταξύ άντρα και γυναίκας και ιδίως μετά από τέτοιο παρελθόν). αλλά κι από την άλλη με τρώει το γιατί ενώ υπάρχουν τόσα μεταξύ μας δεν είμαστε μαζί.* και επίσης, δυσκολεύομαι πάρα πολύ να δεχτώ την ιδέα του "υπάρχουν κι αλλού πορτοκαλιές" και "θα βρεις άλλον και θα έχει να σου 'πει' περισσότερα" και αηδιάζω στην σκέψη του να κάνω σεξ με άλλον. δεν μ'αρέσει κανείς από εδώ. ή θα είναι κάγκουρες ή θα είναι πετσί και κόκκαλο, ή θα είναι "παιδάκια" ακόμα, και ούτε το γαλλικό στυλ μ'αρέσει. έτσι κι αλλιώς δεν μου άρεσαν οι περισσότεροι γάλλοι και πριν τον γνωρίσω. (είναι και ξενέρωτοι! φαντάσου!)


άλλες φορές νιώθω πως δεν θα το(ν) ξεπεράσω ποτέ, όχι επειδή δεν μπορώ αλλά επειδή δεν θέλω. κι άλλες φορές καταλαβαίνω πως για την ψυχική μου υγεία πρέπει να πάω παρακάτω, και πιστεύω πως θα φτάσει μια μέρα, σύντομα, που θα ακούω τα κατορθώματά του και δεν θα στεναχωριέμαι. ίσως και να χαίρομαι, πάντως σίγουρα δεν θα νιώθω κανένα αρνητικό συναίσθημα.



*να αυτό θα 'θελα να κάνω (αλλά δεν νομίζω να νιώσω έτσι εγώ ποτέ) Θα 'θελα να παραμέναμε στο κρεβάτι μέχρι να μας περάσει η «αγάπη» και μετά θα καταλαβαίναμε ότι δεν έχουμε τίποτα κοινό. Και θα έπαιρνε ο καθένας τον δρόμο του.


Δεν μπορώ να φανταστώ να αφήνω κάποιον πίσω μου. Οποιονδήποτε, φίλο, φίλη. Κι όμως το έχω κάνει τουλάχιστον 3 φορές τα τελευταία χρόνια. Και τότε έτσι έλεγα, πως δεν θα τον ξεχάσω ποτέ, παρόλα αυτά πλέον ούτε καν το όνομά τους δεν θυμάμαι, που λέει ο λόγος. Χμμμ, τελικά ο χρόνος δείχνει και θεραπεύει τα πάντα και για άλλη μια φορά αυτό θα γίνει. Καληνύχτα! :)