Tuesday, November 13, 2012

A life less posted

In August 2003 — a few months before we got married — my wife and I went on a backpacking trip through Europe. You may remember that particular summer because it was the biggest European heat wave in a hundred years or something, so there was a lot of media coverage around it. Shops in Paris ran out of fans. Sweaty, half-naked tourists packed the sreets, which I’m sure made the locals even grumpier than usual about having to cede control of their cities to a bunch of foreigners.

It was quite a trip — 8 cities in 30 days. We used a hop-on hop-off bus service and stayed in youth hostels, as you do when you have no money. It was exhausting, wonderful, eye-opening, frustrating, beautiful. I’d love to show you some photos, but that’s going to be difficult because the album is sitting on my bookshelf at home.

Taking photos was different back then. Before the trip I bought 10 rolls of 24+3 Fujifilm ISO 400 film to use with my Nikon SLR. I had to weigh the importance of every photo, because not only was film expensive, we were also going to have to get the damn things developed. Once the trip was over we spent days going through the photos, reliving the moments, carefully picking the ones we deemed worthy of being put in our album.

I page through the album often. It includes some of the best photos I’ve ever taken, during one of the most tumultuous times in my life. My memories of that time are fading slowly along with the photos, but I’ll never forget the feeling of that month.

Last month several of my friends were in Europe on vacation. I know this because I followed their every move on Instagram and Facebook. Sometimes their photos reminded me of places we went on our trip. Sometimes I was jealous. Sometimes I just thought, wow, that’s pretty.

I wonder what it would be like if my wife and I did our backpacking trip now, almost a decade later. I imagine that I’d spend most of my time either taking photos with my phone, or hunting for free wifi with my phone. Because if you don’t post photos of what you’re doing, it didn’t really happen, right?


In a sense I’m glad we did our big Europe trip before social networks existed. We checked our email maybe once in every city — if we could find an Internet cafe. For the most part we were on our own. Just one couple amongst a sea of tourists. There was nothing different about the bottle of wine we had in that one Italian restaurant. Except that it was our bottle of wine, and we shared it just with each other. Not with anyone else. It was a whole month of secret moments in public, and we were just… there. We didn’t check in on Foursquare, we didn’t talk about it on Facebook, we didn’t post any photos anywhere. I now look back and appreciate the incredible freedom we had to live before we all got online and got this idea that the value of a moment is directly proportional to the number of likes it receives.

I woke up yesterday morning to a few Facebook status updates from people who don’t like Halloween, and who would never let their kids participate in the evils of trick-or-treating. I was immediately filled with guilt because I allowed my daughter to enjoy herself so much the previous night by letting her dress up in her self-chosen mermaid/fairy combination.

And then I realized that I feel like that all the time on Facebook. Guilt, anger, envy… Those are the emotions that fuel activity on most social networks, but perhaps Facebook more than the others. They’re the emotions that make us share/like/comment on things. And then I thought about our Europe trip, and how much I long for that time before we became obligated to carry the burden of the thoughts, feelings, and opinions of every single person we’re connected to online. It’s what Frank Chimero once called “huffing the exhaust of other people’s digital lives.”

I’m not saying I’m done with Facebook — and anyway, the public Facebook breakup blog post has become such a cliché that I don’t want this to sound like one. I’m just saying that I don’t like how my Facebook newsfeed makes me feel, so I’m going to “see other people” for a while, and see how that works out. And I’m going to try to rediscover the feeling of that Europe trip from a decade ago in the lives of the people around me.


(via: http://www.elezea.com/2012/11/a-life-less-posted/)

Sunday, November 11, 2012

!!!!11!!111

Από τη μία λες γιατί ρε πούστη, εγώ όταν τους έλεγα τα προηγούμενα Σάββατα να βγούμε μου έλεγαν ότι έχουν διάβασμα και ότι θα μείνουν μέσα και ότι κάποιο Σάββατο που θα καταφέρουν να βγουν θα μου πουν, και μετά βλέπεις το check-in κι εσύ δεν είσαι μέσα.
Από την άλλη βλέπεις σήμερα το check-in ότι βγήκαν: "party time!!!!!!!" και λες οκ, τελικά καλύτερα που δεν μου είπαν να βγω μαζί τους, να μου λείπουν. Η μια βγήκε έξω σαν το φάντασμα της όπερας (τρομαχτικό), η άλλη θα είναι σαν 40χρονη μιλφ αλλά στο άσχημο (επίσης τρομαχτικό θα έλεγα) και η άλλη δεν ξέρω. Και καλά η εμφάνιση. Το μυαλό; Ξεχνάς ότι δεν έχεις καμία σχέση μαζί τους...
Και μάλλον καλύτερα να μην τους πω ποτέ πόσο μαλακισμένες είναι που δεν μου είπαν τίποτα. Καλύτερα να μην ξανασχοληθώ.

Friday, November 9, 2012

I can't forget you

When we were together you said you didn’t have a plan because it was pointless to have one, and it used to infuriate me when you said things like “things will work themselves out” and “the universe will take care of it” because I thought that meant you weren’t trying, that you were happy to just leave everything up to chance, but I get it now: you can try all you want but that still doesn’t stop the universe from happening. I don’t have plans anymore but I do have a few possibilities.

Saturday, November 3, 2012

again, and again, and again...






















You can't even imagine how I feel about you.

Only 639 km will be separating us for the next few days. You will never be so close to where I live again. I just realised that I could even come by train or bus to see you there. You're that close.

I would normally spend a paragraph here writing my daily love confession to you but thank god there is the backspace button.
Deep (!) inside me I hope you know and you can feel how much I love you what I feel about you.

Things seem so pointless sometimes...

Hasta la próxima, mi querido.

Wednesday, October 31, 2012

σνιφ

δεν είναι δυνατόν να ακούω αυτή τη μουσική και να μου δημιουργεί τέτοια συναισθήματα. (=να θέλω να κλάψω και να θυμάμαι την ημέρα των γενεθλίων σου και μια συγκεκριμένη στιγμή και να θέλω να σου πω ότι whatever happens, I love you όπως το τραγούδι του Morrissey. δεν είναι δυνατόν.) πάρε με αγκαλιά...                                                                                                                                                    

Skyfall

Βγήκα απόψε, πήγα σινεμά, είδα το Skyfall. H πρώτη μου ταινία με τον James Bond. Μ'άρεσε αρκετά. Κανονίσαμε διάφοροι erasmus και international φοιτητές να πάμε να την δούμε. Μετά πήγαμε για μπύρα στο κέντρο. Μου μιλούσε πολύ ένας Ιταλός. Δεν μου "είπε" κάτι. Ήμουν απλώς φιλική όπως και με τα υπόλοιπα παιδιά. Καλύτερα έτσι.
Πέρασα ωραία. Το καινούργιο εμπορικό κέντρο στο Confluence είναι πολύ όμορφο το βράδυ. Αν έρθει κανείς να με επισκεφθεί θα τον πάω εκεί σίγουρα.
Ήπια μια μπύρα, γέλασα, μίλησα και γύρισα σπίτι. Χλαπάκιασα ένα κομμάτι λαζάνια και μπήκα ονλάιν. Και ενώ όλα πήγαιναν μια χαρά μέχρι και σήμερα, ξαφνικά είπα μια κουβέντα και χάλασε η βραδιά. Μου 'ρχεται να κάνω αυτό που έκανα μέχρι τώρα, να παρακαλέσω τον άλλο επειδή νομίζω ότι τον χάνω. Επειδή φοβάμαι ότι θα τον χάσω. Επειδή φοβάμαι ότι χάλασε το πράγμα και ότι από 'δω και πέρα θα αλλάξει η συμπεριφορά του απέναντί μου. Αλλά όχι, θα προσπαθήσω να το παλέψω αυτή τη φορά, θα κρατηθώ όσο γίνεται. Ναι μπορεί να είπα μαλακία. Ξέρουμε όμως τι παίζει. Χωρίς να θεωρούμε ο ένας τον άλλον δεδομένο. Δεν είμαστε πρωτάρηδες πια. Κι επίσης νομίζω πως δεν είναι δίκαιο.
Στην τελική αν μετά από κάτι τόσο μικρό χαθούμε θα σημαίνει ότι δεν άξιζε όλο αυτό.
Μας την πέφτουν διάφοροι, δεν σημαίνει ότι τους καθόμαστε, διότι ακριβώς έχουμε συναισθήματα και επίγνωση. Ώρες ώρες νομίζω πως απλά δεν μπορούμε την ησυχία και ψάχνουμε αφορμές για να υπάρξει αναστάτωση. Πφφφ :(


time to go to sleep, with a great song........


Friday, October 26, 2012

Thursday, October 25, 2012

Σε δύο μήνες είναι Χριστούγεννα. Μμμ...

Saturday, October 13, 2012

thought catalog

"I wish I wouldn’t have a belief in the capacity of logic, reason and personal change so strong that it seems sometimes to limit my emotional intelligence to just above ‘Asperger’s.’ "

Wednesday, October 10, 2012

Ένας λόγος για το καλοκαίρι


πάτα play πρώτα

Γυρίσαμε πάλι στο φθινόπωρο, το καλοκαίρι
σαν ένα τετράδιο που μας κούρασε γράφοντας μένει
γεμάτο διαγραφές αφηρημένα σχέδια
στο περιθώριο κι ερωτηματικά, γυρίσαμε
στην εποχή των ματιών που κοιτάζουν
στον καθρέφτη μέσα στο ηλεχτρικό φως
σφιγμένα χείλια κι οι άνθρωποι ξένοι
στις κάμαρες στους δρόμους κάτω από τις πιπεριές
καθώς οι φάροι των αυτοκινήτων σκοτώνουν
χιλιάδες χλωμές προσωπίδες.
Γυρίσαμε· πάντα κινάμε για να γυρίσουμε
στη μοναξιά, μια χούφτα χώμα, στις άδειες παλάμες.

Κι όμως αγάπησα κάποτε την λεωφόρο Συγγρού
το διπλό λίκνισμα του μεγάλου δρόμου
που μας άφηνε θαματουργά στη θάλασσα
την παντοτινή για να μας πλύνει από τις αμαρτίες·
αγάπησα κάποιους ανθρώπους άγνωστους
απαντημένους ξαφνικά στο έβγα της μέρας,
μονολογώντας σαν καπετάνιοι βουλιαγμένης αρμάδας,
σημάδια πως ο κόσμος είναι μεγάλος.
Κι όμως αγάπησα τους δρόμους τους εδώ, αυτές τις κολόνες·
κι ας γεννήθηκα στην άλλη ακρογιαλιά κοντά
σε βούρλα και σε καλάμια νησιά
που είχαν νερό στην άμμο να ξεδιψάει
ο κουπολάτης, κι ας γεννήθηκα κοντά
στην θάλασσα που ξετυλίγω και τυλίγω στα δάχτυλα μου
σαν είμαι κουρασμένος-δεν ξέρω πια που γεννήθηκα.

Μένει ακόμα το κίτρινο απόσταγμα το καλοκαίρι
και τα χέρια σου γγίζοντας μέδουσες πάνω στο νερό
τα μάτια σου ξεσκεπασμένα ξαφνικά, τα πρώτα
μάτια του κόσμου, κι οι θαλασσινές σπηλιές·
πόδια γυμνά στο κόκκινο χώμα.
Μένει ακόμα ο ξανθός μαρμαρωμένος έφηβος το καλοκαίρι
λίγο αλάτι που στέγνωσε στη γούβα ενός βράχου
λίγες βελόνες πεύκου ύστερα από τη βροχή
σκόρπιες και κόκκινες σα χαλασμένα δίχτυα.

Δεν τα καταλαβαίνω αυτά τα πρόσωπα δεν τα καταλαβαίνω
μιμούνται κάποτε το θάνατο κι έπειτα ξανά
φέγγουν με μια ζωή πυγολαμπίδας χαμηλή
με μια προσπάθεια περιορισμένη ανέλπιδη
σφιγμένη ανάμεσα σε δυο ρυτίδες
σε δυο τραπεζάκια καφενείου κηλιδωμένα
σκοτώνονται το ένα με τ’ άλλο λιγοστεύουν
κολλούν σα γραμματόσημα στα τζάμια
τα πρόσωπα της άλλης φυλής.

Περπατήσαμε μαζί μοιραστήκαμε το ψωμί και τον ύπνο
δοκιμάσαμε την ίδια πίκρα του αποχωρισμού
χτίσαμε με τις πέτρες που είχαμε τα σπίτια μας
πήραμε τα καράβια ξενιτευτήκαμε γυρίσαμε
βρήκαμε τις γυναίκες μας να περιμένουν
μας γνώρισαν δύσκολα, κανείς δε μας γνωρίζει.
Κι οι σύντροφοι φορέσαν τ’ αγάλματα φορέσαν τις γυμνές
άδειες καρέκλες του φθινοπώρου, κι οι σύντροφοι
σκοτώσανε τα πρόσωπα τους· δεν τα καταλαβαίνω.
Μένει ακόμα η κίτρινη έρημο το καλοκαίρι
κύματα της άμμου φεύγοντας ως τον τελευταίο κύκλο
ένας ρυθμός τυμπάνου αλύπητος ατελείωτος
μάτια φλογισμένα βουλιάζοντας μέσα στον ήλιο
χέρια με φερσίματα πουλιών χαράζοντας τον ουρανό
χαιρετώντας στίχους νεκρών σε στάση προσοχής
χαμένα σ’ ένα σημείο που δεν το ορίζω και με κυβερνά·
τα χέρια σου αγγίζοντας το ελεύθερο κύμα.

Φθινόπωρο, 1936

από τον αγαπημένο Γιώργο Σεφέρη.