Ώρες ώρες πραγματικά το σκέφτομαι αυτό. Ότι ό,τι και αν κάνω είναι μάταιο. Είτε το κάνω είτε όχι δεν έχει σημασία. Είναι έτσι άραγε;
Φεύγω σε 5 μέρες. 5; Πω ρε πότε πέρασαν οι μέρες...;
Λυών σου έρχομαι.
Είμαι αποφασισμένη να πετύχω. Και θέλω να σκάσει η μάνα μου να μου λέει τα ίδια και τα ίδια ακόμα και τώρα που φεύγω. Λίγες μέρες έμειναν ρε μαμά, άφησέ με να κάνω αυτό που θέλω.
Αλλά ρε παιδί μου εκεί που είσαι μια χαρά -τρόπος του λέγειν- πετάγεται ένα πράγμα και σου αλλάζει τα δεδομένα, σου ανατρέπει τα συναισθήματα.
Από την μία ουάααου, είναι ωραία. Από την άλλη σκατάαα ρε γαμώτο, γιατί έτσι;
Αχ δεν το μπορώ αυτό το συναίσθημα. Το συναίσθημα του ανικανοποίητου, του ανεκπλήρωτου. Και επίσης αυτό το πράγμα που αγαπώ πρώτα το μυαλό...
Επίσης δεν μπορώ να κανονίζω τελευταία στιγμή. Δεν μου αρέσει καθόλου. Σήμερα είναι Παρασκευή και την Δευτέρα υποτίθεται ότι θα πάω Σπέτσες με κάτι συμμαθήτριες. Γαμώτο, κάθε καλοκαίρι τα ίδια. Δεν πάω για μπάνιο στην θάλασσα και αποφεύγω τις διακοπές εκτός σπιτιού λόγω...της τριχοφυίας των ποδιών και λοιπών περιοχών. Αυτό είναι που με κάνει τόσο αντικοινωνική. Δεν μ'αρέσει να ξυρίζομαι γιατί δεν έχω λίγες τρίχες και ανοιχτόχρωμες. Κάθε φορά,
βγαίνουν ξανά τρίχες μετά από 2 ημέρες,
δημιουργούνται κόκκινα σπυράκια, φυτρώνουν τρίχες μέσα στο δέρμα, μικρές γραντζουνιές και πληγές,
είναι μαύρα χάλια η όλη κατάσταση...
Προτιμώ την αποτρίχωση λοιπόν. Ούτε με αυτή την μέθοδο κρατάει για πολύ καιρό, 1-1,5 εβδομάδα αλλά τουλάχιστον είναι καλύτερο. Δεν φαίνεται άσχημο όπως με το ξύρισμα. Όμως εδώ που μένω έκλεισε το μόνο μαγαζί που ήξερα και ένα που πήγα μια φορά λίγο πιο μακριά δεν μ'άρεσε. Όσο να 'ναι πρέπει να νιώθεις άνετα με την κοπέλα που σου κάνει αποτρίχωση. Έτσι φέτος πήγα μόνο μια φόρα εκεί και δεν ξαναπάτησα. Όλο ξυραφάκι. Το μισώ. Αναγκάζομαι να φοράω τζιν και άλλα μακριά παντελόνια μες την ζέστη. Θα μου πεις κάντο μόνη σου. Δεν μπορώ να την κάνω μόνη μου γιατί δεν έχω τα μέσα και τις δεξιότητες.
Και τώρα δεν προλαβαίνω να κάνω αποτρίχωση γιατί οι τρίχες είναι ακόμα πολύ κοντές. Οπότε ας πούμε ότι ξυρίζομαι την Κυριακή, 1 ημέρα πριν το ταξίδι, όπου δεν θα είναι μόνο οι 2-3 συμμαθήτριές μου αλλά και 6-7 άτομα ακόμα που ήμασταν απλά στην ίδια τάξη. Δηλαδή ελάχιστη οικειότητα, ώστε να πεις ας μείνω και μια μέρα με τριχούλες...Γαμώ τα στερεότυπα. Και μετά την Τρίτη θα πρέπει να πάω στο μπάνιο του σπιτιού που θα με φιλοξενεί για να ξαναξυριστώ. Και μετά την Πέμπτη. Και μετά λέω να φύγω. ΈΛΕΟΣ. ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΩ ΑΛΛΟ.
Ναι, είναι ψιλοασήμαντο το όλο θέμα αλλά νιώθω μεγάλη πίεση κάθε καλοκαίρι. Ζηλεύω όλες τις κοπέλες που ξυρίζονται μόνο μέχρι τα γόνατα και έχουν τέλεια πόδια.
Εκτός από τα στερεότυπα, γαμώ και τις ορμόνες (μου). Πολύ γκρίνια, συγγνώμη, αλλά δεν άντεχα άλλο. Άσε που αυτά δεν τα λέω σε κανέναν. Αλλά τι να κάνουμε, το ίντερνετ τα κάνει όλα ευκολότερα...
Yours hairy.
Gold for the Price of Silver - Kings of Convenience vs. Erot
Στην αρχή ήταν ωραία. Προς το τέλος εφιάλτης. Και τώρα που είμαι εδώ, στην Αθήνα νιώθω μια απέραντη λύπη. Για πολλούς λόγους.
Σκέφτομαι πως δεν θέλω να φύγω. Ωραία πόλη η Λυών αλλά δεν θέλω να μείνω εκεί 3 χρόνια. Ναι, ήθελα και θέλω ακόμα να φύγω από το σπίτι μου, να ζήσω λίγο μόνη αλλά στην Αθήνα. Όχι αλλού. Ίσως σκεφτείς, εσύ που διαβάζεις τώρα αυτό το ποστ, πως δεν μ'αρέσουν οι αλλαγές, πως κάνω σαν γέρος ή σαν ανώριμο. This is not the case.
Ήθελα να μείνω εδώ για λίγο, να ζήσω εδώ και ας είναι σκατά η κατάσταση. Τουλάχιστον θα είχα λίγα άτομα να μιλάω, να βγαίνω, να, να, να...
Ναι μωρέ, θα βρω και εκεί άτομα να μιλάω, να βγαίνω, κλπ αλλά δεν θα νιώθω το ίδιο. Η σχολή προβλέπεται πολύ δύσκολη, πάρα πάρα πολύ δύσκολη για την ακρίβεια. Και μάλλον και η ζωή εκεί, μια από τα ίδια. Μιζέρια και κατάθλιψη. Όταν πήγα πριν μερικές μέρες στο πανεπιστήμιο να γραφτώ από την μια μου άρεσε το κτίριο αλλά είδα ένα χαρτί που είχαν καρφιτσώσει σε έναν πίνακα. Το χαρτί έγραφε πόσοι πήραν το πτυχίο της Νομικής. Από τα 340 άτομα περίπου, μόνο 50. Εκεί είναι που σκέφτηκα "τι πάω να κάνω εκεί;" και με πιάνουν τα κλάματα.
Τώρα που γύρισα λοιπόν νιώθω πολύ λυπημένη. Νιώθω πως όλα είναι μάταια. Νιώθω χάλια.
Μήπως να κλειστώ στο δωματιό μου μέχρι να φύγω; Αχ δεν ξέρω. Όλο δακρύζω και είμαι έτοιμη να κλάψω.
_________
Κοντά στο σπίτι που θα μένω υπάρχει ένα σινεμά που παίζει πολύ ωραίες ταινίες, όχι εμπορικές και μαλακίες. Πήγα 3 φορές αυτή την εβδομάδα που είχα πάει. Είδα το Beginners, The Trip, Deep End. To Deep End είναι του '70. Ως φοιτήτρια έχω έκπτωση και στο σινεμά και σε άλλα προϊόντα και υπηρεσίες. Οπότε θα το λιώσω το σινεμά φέτος. Μόνη ξεμόνη δεν με νοιάζει. Έτσι και αλλιώς θα πρέπει να διαβάζω συνέχεια. (Σκατά.) _________
Δεν είμαι καλά ρε γαμώτο. Πάνω που γνώρισα άτομα, έμαθα τόσο καλά το κέντρο της Αθήνας (<3) και δεν ξέρω και 'γω τι άλλο, τσουπ! αλλαγή πάλι. -.-" Και πριν 3 χρόνια έτσι πάλι. Άλλαξα σχολείο ξαφνικά και χωρίς την θελησή μου. Έτσι πέρασα την πρώτη χρονιά στο καινούργιο σχολείο μέσα στην κατάθλιψη, απέτυχα στο proficiency αλλά και στους βαθμούς του σχολείου. Τώρα που τελείωσα μπορώ να πω πως μου αρέσει το σχολείο από το οποίο αποφοίτησα, καλύτερο από το παλιό μου, για πολλούς και διάφορους λόγους. Λες να πάω στην Λυών και την πρώτη χρονιά να μην την περάσω; Και αν τελικά αποφοιτήσω να πω "χαλάλι! πέρασα πολύ ωραία και έμαθα πολλά πράγματα" ;; Ποιος ξέρει. Ελπίζω μόνο να μην αποτύχω.
Όλοι μου λένε "είσαι πολύ τυχερή που πας στο εξωτερικό για σπουδές, είμαι σίγουρος/-η ότι θα πετύχεις και θα μεγαλουργήσεις, μην το σκέφτεσαι καν και μην στεναχωριέσαι/φοβάσαι που φεύγεις, θα κάνεις καινούργιους φίλους, θα μάθεις πολλά πράγματα, μπλα μπλα μπλα..." Δεν ξέρω τι λέτε. Εγώ σκέφτομαι άλλα πάντως... _________
Πέρασε ένας μήνας από τότε που έγραψα ότι δεν βγαίνω κλπ. Δεν έχει αλλάξει τίποτα. Εχω βγει 2 φορές το πολύ. Και τώρα που ήθελα να κάνω πολλά δεν θα μπορέσω.
Πάω στην Λυών για να γραφτώ στο πανεπιστήμιο και να βρω ένα διαμέρισμα για την χρονιά που έρχεται. Αύριο πρέπει να ξυπνήσω 4.30 περίπου. Φακ.
Α! Χθες πήγα στα εγκαίνια του Booze και πέρασα γαμάτα! Είναι τόσο ωραίο να γνωρίζεις άτομα έξυπνα (επιτέλους! Η πολλή βλακεία είχε αρχίσει να με επηρεάζει.) και με πολλά ενδιαφέροντα! Ο Α. ούτε που πάτησε το πόδι του στο μέρος, λογικά αφού του είπα ότι θα πάω δεν ήθελε να με συναντήσει. Ποιος ξέρει... =/ Δεν πειράζει όμως! Πραγματικά ήταν από τις πιο ωραίες βραδιές. Άλλωστε όσες φορές βγαίνω τώρα, είναι οι τελευταίες μου εδώ στην Αθήνα και με τα άτομα που αγαπώ, οπότε έτσι και αλλιώς περνάω πολύ ωραία.
Ξανά: Τα πάντα είναι δυνατά και όλα παίζονται-στην καριέρα και τις προσωπικές σχέσεις. Πού θα σταματήσει άραγε η μπίλια; Εκεί που έχεις ποντάρει, ή εκεί που χάνεις και φεύγεις από το καζίνο σα βρεγμένη γάτα; Οι πιθανότητες είναι εκεί που έχεις ποντάρει. Είναι υπέροχο να κάνεις όνειρα- και πρέπει να κάνεις όνειρα- που μέχρι χτες δεν τολμούσες, ή σου απαγορεύονταν. Αυτή τη στιγμή ο δρόμος της επιτυχίας βρίσκεται σε μια υψηλότερη συνειδητότητα- που παρεμπιπτόντως δεν παραβλέπει τις σαρκικές απολαύσεις.Εάν ήσουν στη κατάψυξη για πολύ καιρό μπορείς να ψιθυρίσεις τη λέξη «έκσταση» και μάλιστα να τη βιώσεις. Μην αφήσεις τον εαυτό σου να παρασυρθεί από την οικονομική ανασφάλεια που θα σου στερήσει τη δυνατότητα της χαράς ή ενός ευοίωνου μέλλοντος. Ταξίδια, σπουδές, εξωτερικό, μετακινήσεις, μετακομίσεις είναι στην ίδια ατζέντα με τον έρωτα και τις επαγγελματικές συμμαχίες. Ακόμα και αν πιέζεσαι επαγγελματικά μη στερείς από τον εαυτό σου από οτιδήποτε καινούργιο που ακόμα κι αν δεν υπάρχει θα πρέπει να εφεύρεις.
Όλο εκπλήξεις οι άνθρωποι. Τελικά ίσως όντως να μην "ζούσα" την ζωή μου τόσα χρόνια. Maybe you were right. Ίσως τώρα την "ζω" και ίσως γι'αυτό κάποια πράγματα να πηγαίνουν πολύ καλύτερα απ'όσο περίμενα. Από την άλλη ίσως ξαφνικά να πάνε όλα σκατά. Και τότε...Σκατά!
Ναι μου μίλησε. Ναι νιώθω πολύ καλύτερα πλέον. Ναι, συνεχίζω να νιώθω ερωτευμένη μαζί του αλλά ποιος το χέζει. Σιγά. Μου αρκεί που μιλάμε πλέον. Άλλωστε θα φύγω σε λιγότερο από 2 μήνες...
Όλο φαντασιώνομαι ότι μιλάμε και λέμε το ένα και το άλλο και περνάμε ωραία και λέμε όταν έρθω τι θα κάνουμε και...πωωω. Είναι πολύ ψυχοφθόρο αυτό, το να φαντάζεσαι πράγματα που ξέρεις ότι δεν θα συμβούν ποτέ. 'Ντάξει, έτσι όπως πάνε τα πράγματα ποτέ δεν ξέρεις, αλλά το πιθανότερο είναι να μην συμβούν.
Σήμερα λοιπόν θα πάω στα εγκαίνια του νέου χώρου του Booze Cooperativa. Στο καφέ του Booze, στην Κολοκοτρώνη, με είχε πάει την πρώτη φορά που βγήκαμε. Και επειδή τώρα τελευταία νιώθω πολύ καλύτερα -όπως έγραψα παραπάνω- τον ρώτησα αν θα πάει στα εγκαίνια. Και ναι! Ίσως να πάει.
Έχω κι άλλα να γράψω. Προς το παρόν, γεια.
Parov Stelar - The Phantom
(επειδή με κάνει να χορεύω σαν τρελή και μου φτιάχνει το κέφι)
Και η διάθεσή μου να βγω, χαλάει ακόμα περισσότερο όταν παίρνω σήμερα τηλέφωνο κάποια άτομα και μου μιλάνε κάπως απόμακρα, σαν να έχουν ξεχάσει τα όσα λέγαμε τις τελευταίες μέρες του σχολείου. Λέγαμε να βγούμε, να πάμε για μπάνιο, για καφέ...Τίποτα τώρα. Ξαφνικά όλα ξεχάστηκαν. Όλο το καλοκαίρι μέσα θα το περάσω. Και λίγο στην Γαλλία, τρέχοντας στους δρόμους της Λυών, μες την ζέστη, προσπαθώντας να βρω σπίτι για την χρονιά που έρχεται.
Γιατί νιώθω έτσι πάλι; Δεν έχω όρεξη να βγω, δεν θέλω να δω κανέναν. Σήμερα είναι ένα πάρτυ, αύριο η αποφοίτηση και μετά όλο το βράδυ πάρτυ. Σκατά. Δεν θέλω, αλλά ήθελα.
Γύρισαν οι γονείς μου και είχαν περάσει από το σχολείο για να δουν τις βαθμολογίες. Ωραία συμπεριφορά: η μάνα μου σημείωσε στο χαρτί όχι μόνο τις δικές μου βαθμολογίες αλλά και των φίλων μου για να μου τις κοπανάει και να μου λέει τι καλά που γράψαν όλοι εκτός από μένα.
Μετά είδαν ότι είχα παραλάβει ένα εξώδικο. Τι σκατά; Τι μου φωνάζετε; Πού να ξέρω ότι γίνεται να μην το παραλάβω; Εξηγήστε μου μια φορά. [...]
Την Παρασκευή τρακάραμε. Πολύ ωραία πράγματα συμβαίνουν τις τελευταίες μέρες...
Και όσον αφορά την Γαλλία, όλοι έτσι μου λένε, "ντάξει θα πας Γαλλία, μια χαρά". Δεν είναι μια χαρά όμως. Διάβασα ρε γαμώτο. (Αλλά ακόμα δεν έχω καταλάβει πως διαβάζεται η ιστορία.) Μήπως με κοροϊδεύουν οι γονείς μου τόσα χρόνια ότι είμαι έξυπνη και τελικά έχω κάποιο πρόβλημα; Αναρωτιέμαι. Γιατί έχω την εντύπωση πως έχω αρκετές γνώσεις. Τόσες που να μην ανταποκρίνονται στους βαθμούς που πήρα φέτος. Γιατί άτομα που διάβασαν τελευταία στιγμή ή άτομα που διάβαζαν όλη την χρονιά πάρα πολύ πήγαν πολύ καλά; Ξέρω άτομα που έμαθαν όλη την ύλη σε όλα τα πανελληνίως εξεταζόμενα μαθήματα απ' έξω κ ανακατωτά και γι'αυτό έγραψαν τέλεια, αλλά από μυαλό τίποτα, εννοώ γενικές γνώσεις ή τελος πάντων ουσιαστικές γνώσεις. Γιατί "οι ραγδαίες εξελίξεις που γνώρισε ο σύγχρονος κόσμος στον οικονομικό τομέα..." δεν μου λένε τίποτα.
Νιώθω απαίσια. Δεν μ'αρέσει που οι γονείς μου μου συμπεριφέρονται έτσι. Δεν μ'αρέσει να τους χρεώνω με επιπλέον χρήματα. Αν φύγω τελικά, θα φύγω και θα νιώθω πως φεύγω επειδή δεν πέτυχα τίποτα εδώ. Σαν όλους τους αποτυχημένους που πάνε στα Βαλκάνια να σπουδάσουν ιατρική. Νιώθω πως με κατέταξαν στους άσχετους. Στο φροντιστήριο θα αναρτήσουν τα μόρια του καθενός και που πέρασε. Δεν θέλω. Θα είμαι στα τελευταία χαρτιά. Πέρσυ που τα έβλεπα ήλπιζα να μην είμαι στα τελευταία χαρτιά.
Το ήξερα ότι δεν πήγαινα για νομική ή για 18.000 μόρια. Αλλά περίμενα γύρω στα 16.000. Νιώθω πως όλα τα κοσμητικά επίθετα που μου φόρτωνε η μάνα μου είναι αληθινά, μου ταιριάζουν απόλυτα. Είμαι άχρηστη και δεν πρόκειται να προκόψω στην ζωή μου.
Αφού δεν πρόκειται να ακούσω καλά λόγια, δεν ξαναβγαίνω από το δωμάτιο. Μόνο όταν θα λείπουν, όπως τώρα.