Τελείωσα χθες τις εξετάσεις, για λίγο ένιωσα "ελεύθερη" και χαρούμενη. Μετά προσγειώθηκα γιατί θυμήθηκα ότι δεν έχω τι να κάνω. Ή καλύτερα, έχω τι να κάνω αλλά δεν έχω κανέναν για να τα κάνω.
Αυτή τη στιγμή βρίσκομαι ανάμεσα στο να κόψω τις φλέβες μου ή να βγω έξω μόνη μου. ΒΑ-ΡΕ-ΜΑ-ΡΑ.
Θέλω να βγω, να γελάσω, να πιω, μπλαμπλαμπλα, διάφορα πράγματα. Κι όμως κάθομαι εδώ στο σκοτάδι, με ανοιχτό το παράθυρο και γράφω. Κάνει ζέστη αυτές τις μέρες. Κοντά στους 35 βαθμούς! Νιώθω όπως ένιωθα τις ζεστές μοναχικές καλοκαιρινές νύχτες στο "σπίτι". Το μόνο που λείπει είναι τα κουνούπια (ευτυχώς!).
Δεν έχω κανέναν να βγω που λες. Μια κοπέλα με την οποία κάνουμε παρέα είναι κάπως ξενέρωτη και επίσης μάλλον διαβάζει γιατί δεν έχει τελειώσει ακόμα με την εξεταστική της. Τα αγόρια που μένουν στον όροφό μου και που κάναμε πολύ παρέα...οκ, μ'αρέσει πολύ η παρέα τους αλλά δεν βγαίνουν ρε γαμώτο, κάθε φορά μέσα στο διαμέρισμα με μπύρες, τσιγάρα και βιντεοπαιχνίδια. Ντάξει κάτι ειναι κι αυτό να μου πεις, εδώ η άλλη δεν πίνει μπύρα! Γενικώς δεν πολυπίνει βασικά. Χαχ
Θα ξεσκίσω πάλι όλες τις σειρές που δεν μπορούσα να δω όσο έμενα στο "σπίτι" γιατί "είναι αργά και έχεις σχολείο αύριο!". Χμμμ...
Άσχετο. Φιλοσοφούσα πάλι προχθές, ότι δυστυχώς τα χρόνια που έπρεπε να βγαίνω με φίλους και να κοινωνικοποιούμαι, τα πέρασα με έναν υπολογιστή. Βέβαια, δεν λέω, έμαθα πολλά αλλά έμεινα πίσω στο θέμα της επικοινωνίας πρόσωπο με πρόσωπο. Συνήθισα τόσα χρόνια στο chatting και όταν είμαι με άτομα που δεν πολυγνωρίζω δεν μιλάω, αδειάζει το μυαλό μου, δεν βρίσκω τίποτα να πω. Αν και έχουν υπάρξει και εξαιρέσεις όπου μιλούσα αρκετά και περνούσα και καλά...Δεν ξέρω τι συμβαίνει. Τελικά όλα μέσα στο μυαλό είναι, ε; ...
Άντε λίγες μέρες ακόμα και μετά θα προσγειωθώ στην κόλαση. (Σ.Σ.: η λέξη "κόλαση" εδώ πέρα μπορεί να πάρει πολλές ερμηνείες.)
Friday, May 11, 2012
Saturday, May 5, 2012
Πριν δυό μέρες ξεκίνησα τρέξιμο για μισή ώρα κάθε απόγευμα. Τρέχω-περπατάω για χαλάρωση και ελαφριά γυμναστική κατά μήκος του ποταμιού. Είναι πολύ όμορφα εκείνη τη στιγμή που δύει ο ήλιος. Το θέμα μου είναι ότι τη μέρα που ξεκίνησα συνειδητοποίησα ότι θα ήθελα πολύ να είχα ένα ποδήλατο σε αυτή τη πόλη. Κάτι θα κάνω για αυτό καθώς περνάει ο καιρός.
Το άλλο θέμα είναι ότι είμαι πολύ μόνη εδώ πέρα. Θέλω μια φυσική, μια ζωντανή παρουσία μέσα στο σπίτι, μια γάτα ας πούμε. Αλλά το απέρριψα αυτό το σχέδιο. Δεν γίνεται να έχω γάτα για πρακτικούς και οικονομικούς λόγους. Οπότε οκ, απλά θα προσπαθήσω να κοινωνικοποιηθώ περισσότερο από την καινούργια χρονιά. Αν δεν το καταφέρω Γιατί να μην το καταφέρω; Πρέπει να κάνω φίλους, γαμώτο.
Εντωμεταξύ, έχω εξεταστική από τη προηγούμενη εβδομάδα. Τελειώνω σε 5 μέρες. Και επίσης σε 15 μέρες νομίζω γυρνάω "σπίτι" για τις διακοπές του καλοκαιριού. Ωραία. Θέλω επιτέλους να αγοράσω μια αδιάβροχη φωτογραφική μιας χρήσεως και να πάω με παρέα για μπάνιο στη θάλασσα. Ουφ. Κάθε καλοκαίρι το λέω και δεν το κάνω.
Ελπίζω μόνο να πάνε όλα καλά. Να έχω περάσει τα 6 από τα 9 μαθήματα και να γραφτώ στη σχολή επιτυχώς. Να μπορέσω επιτέλους να περάσω ένα ξέγνοιαστο καλοκαίρι από τη άποψη ότι δεν θα χρειάζεται να ανησυχώ τα βράδια που θα βγαίνω ότι πρέπει να φύγω στις 11:30 για να προλάβω τον γαμημένο προαστιακό. Δεν μπορώ να υπομείνω άλλο αυτή τη κατάσταση...
Ου, κι άλλα πολλά εύχομαι κι ελπίζω για αυτούς τους 3 μήνες που έρχοναι αλλά δεν τα γράφω. Τα λέμε.
Friday, April 13, 2012
Άλλοτε νιώθεις θυμό, λύπη, προδοσία, χαμένη και μόνη. Το μόνο που σκέφτεσαι είναι να τον βρίσεις ή να του πεις αυτά που σκέφτεσαι κάθε βράδυ πριν κοιμηθείς. Και μετά να μην ξανασχοληθείς, να μην του ξαναμιλήσεις.
Άλλοτε όμως σκέφτεσαι αν υπάρχει ουσιαστικά λόγος να κρατάς κακία. Γίνεσαι γλυκιά και τρυφερή. Σκέφτεσαι μόλις τον δεις να τον σφίξεις στην αγκαλιά σου.
Όμως υπάρχει πιθανότητα να ξαναγίνει ό,τι έγινε, γι'αυτό σκέφτεσαι ότι δεν πρέπει να τα ξεχάσεις όλα και δεν πρέπει να είσαι καλή μαζί του. Μοιραία, θα θεωρηθείς δεδομένη και εξαρτημένη.
Only time will tell.
Monday, March 26, 2012
Je t'ai vu dans mon rêve
...Με αγκάλιασες σφιχτά, πολύ σφιχτά, έτσι ακριβώς όπως ήθελα (όνειρο ήταν άλλωστε) και μου είπες με φωνή που έβγαζε απελπισία και πάθος μαζί, "δεν περίμενα ότι θα μου έλειπες τόσο πολύ" και με ξαναέσφιξες πάνω σου. Ένιωσα ακόμα και την ανάσα σου όταν μου μίλησες. Τι όνειρα είναι αυτά που με καυλώνουν μέσα στον ύπνο μου και με κάνουν να ξυπνάω και να χτυπιέμαι επειδή συνειδητοποιώ ότι ήταν όνειρο και όχι πραγματικότητα; Αγαπητό μυαλό, άσε τις ενδόμυχες σκέψεις/επιθυμίες μου ήσυχες, μην τις ξεθάβεις.
Μπαίνει Απρίλιος σε λίγο ... ✿
Monday, March 12, 2012
Εντωμεταξύ, τώρα που το σκέφτομαι, αν μας είχαν δώσει τους βαθμούς τέλη Ιανουαρίου, άντε αρχές Φεβρουαρίου, δεν θα τα παρατούσα τώρα.
Μέσα Μαρτίου και μόλις βγήκαν οι βαθμοί συνειδητοποίησα πως δεν έχω δικαίωμα συμψηφισμού και άρα έχω χάσει όχι μόνο το 1ο αλλά και το 2ο εξάμηνο. Και καλά μωρέ, ακόμα και να περνούσα οριακά, το θέμα είναι πως δεν θα έχω μάθει αυτά που πρέπει στο αστικό δίκαιο (τα άλλα μαθήματα οκ). Γι'αυτό αποφάσισα να ξανακάνω τη χρονιά και ελπίζω να τα καταφέρω αυτή τη φορά.
Φφφ
Monday, March 5, 2012
Ξέρεις τι;
Κουράστηκα να γράφω "κλαψομούνικα" ποστ στο μπλογκ μου. Κάποτε μου είχε παραπονεθεί κάποιος γι'αυτό που κάνω. Ε ναι, εδώ και καιρό παρατήρησα πως έχει δίκιο. Βαριέμαι πολύ να γράψω "τον πόνο μου" εδώ πέρα. Γενικώς.
Θέλω μόνο να είμαστε καλά. Για να μην χρειάζεται να γράφω καταθλιπτικά ποστ ή λακωνικά ποστ ή γαμημένα ποστ τελοσπάντων. Αλλά και πάλι. Απλά να είμαστε καλά. Ζητάω πολλά ε; Είμαι γκρινάρα ε; Ναι. Και μίζερη. Ε. Οκ. Αν με καταλάβαινες δεν θα τα έλεγες αυτά. Αλλά οκ. Φαίνεται έβαλα λάθος προτεραιότητες.
Και συνεχίζω με την αρχική ιδέα: Είναι πολύ κουραστικό τελικά να γράφω πόσο πολύ πονάω ψυχικά. Αυτό το έκανα πέρσι τέτοια εποχή εξαιτίας ενός μαλάκα. Και φέτος εξαιτίας ενός άλλου ανθρώπου που δεν θέλω να τον χαρακτηρίσω ακόμα...Αναλωνόμουν στο tumblr και στο blogspot γράφοντας και γράφοντας λες και θα γινόταν κάτι. Μμμ όχι ήξερα ότι ήταν μάταιο απλά ήθελα να εκφραστώ, μιας που δεν είχα κανέναν να μιλήσω. Ούτε τώρα έχω. Έχω βασικά αλλά καταντάει κουραστικό μετά από λίγο. Ίσως αυτό που μου χρειάζεται είναι να σταματήσω να είμαι καλή και να ασχοληθώ και λίγο με τον εαυτό μου.
Αν κάνω ένα διάλειμμα λοιπόν, για να δούμε πώς θα είναι...
______________________________________
Και μιας που έχω καιρό να γράψω, ας γράψω και για τη πρόοδό μου εδώ στα ξένα. Ααα έχω κάτι φωτογραφίες από βόλτες να ποστάρω πάλι! Σύντομα.
Με το πανεπιστήμιο ψιλοσκατά, στις 8 του μήνα βγαίνουν οι βαθμοί έμαθα. ΩΧ ΩΧ.
Εντάξει όμως, έχω κάνει πρόοδο. Δεν πειράζει που θα μείνω. Όλα καλά.
Χθες είχε υπέροχο καιρό και τώρα φυσάει και βρέχει. :(
Επίσης 4 ή 5 βδομάδες ακόμα και τέλος. Μετά εξετάσεις και μετά διακοπές. Άντε...
Δεν έχω και πολλά να πω. Προτιμώ να ποστάρω πράγματα που μου αρέσουν παρά τις σκέψεις μου. (Γι'αυτό και το προηγούμενο ποστ, δεν χώρισα εγώ. Από τι να χωρίσω άλλωστε;!)
Λοιπόν,
Εις το επανιδείν. Au revoir. Hasta la vista. Arrivederci. Till we meet again!
Θέλω μόνο να είμαστε καλά. Για να μην χρειάζεται να γράφω καταθλιπτικά ποστ ή λακωνικά ποστ ή γαμημένα ποστ τελοσπάντων. Αλλά και πάλι. Απλά να είμαστε καλά. Ζητάω πολλά ε; Είμαι γκρινάρα ε; Ναι. Και μίζερη. Ε. Οκ. Αν με καταλάβαινες δεν θα τα έλεγες αυτά. Αλλά οκ. Φαίνεται έβαλα λάθος προτεραιότητες.
Και συνεχίζω με την αρχική ιδέα: Είναι πολύ κουραστικό τελικά να γράφω πόσο πολύ πονάω ψυχικά. Αυτό το έκανα πέρσι τέτοια εποχή εξαιτίας ενός μαλάκα. Και φέτος εξαιτίας ενός άλλου ανθρώπου που δεν θέλω να τον χαρακτηρίσω ακόμα...Αναλωνόμουν στο tumblr και στο blogspot γράφοντας και γράφοντας λες και θα γινόταν κάτι. Μμμ όχι ήξερα ότι ήταν μάταιο απλά ήθελα να εκφραστώ, μιας που δεν είχα κανέναν να μιλήσω. Ούτε τώρα έχω. Έχω βασικά αλλά καταντάει κουραστικό μετά από λίγο. Ίσως αυτό που μου χρειάζεται είναι να σταματήσω να είμαι καλή και να ασχοληθώ και λίγο με τον εαυτό μου.
Αν κάνω ένα διάλειμμα λοιπόν, για να δούμε πώς θα είναι...
______________________________________
Και μιας που έχω καιρό να γράψω, ας γράψω και για τη πρόοδό μου εδώ στα ξένα. Ααα έχω κάτι φωτογραφίες από βόλτες να ποστάρω πάλι! Σύντομα.
Με το πανεπιστήμιο ψιλοσκατά, στις 8 του μήνα βγαίνουν οι βαθμοί έμαθα. ΩΧ ΩΧ.
Εντάξει όμως, έχω κάνει πρόοδο. Δεν πειράζει που θα μείνω. Όλα καλά.
Χθες είχε υπέροχο καιρό και τώρα φυσάει και βρέχει. :(
Επίσης 4 ή 5 βδομάδες ακόμα και τέλος. Μετά εξετάσεις και μετά διακοπές. Άντε...
Δεν έχω και πολλά να πω. Προτιμώ να ποστάρω πράγματα που μου αρέσουν παρά τις σκέψεις μου. (Γι'αυτό και το προηγούμενο ποστ, δεν χώρισα εγώ. Από τι να χωρίσω άλλωστε;!)
Λοιπόν,
Εις το επανιδείν. Au revoir. Hasta la vista. Arrivederci. Till we meet again!
Μόλις χώρισα | www.athensvoice.gr
(...)
Tελικά την πλήρωσαν οι κυρίες της ενορίας ένα πρωί που έκαναν το σφάλμα να μου χτυπήσουν το κουδούνι στις 8. Πήγα κι άνοιξα με το μάτι του Tζακ Nίκολσον. «Tι θέλετε;» γάβγισα. «Kαλημέρα σας, από τον έρανο της αγάπης είμαστε...» είπαν όλο χαμόγελο. «ΠOIAΣ AΓAΠHΣ, είδατε καμιά αγάπη εδώ γύρω;» «Tης αγάπης του Θεού...» ψέλλισαν. «Δεν υπάρχει Θεός, μόνο κόλαση υπάρχει και είναι εδώ μέσα!» Oι κυρίες έφυγαν και δεν ξανάκουσε ποτέ κανείς για κείνες, ούτε ξαναπάτησε ποτέ άνθρωπος της εκκλησίας στην κολασμένη πολυκατοικία μου. Mετά τις κυρίες, την πλήρωσαν οι φίλοι. Διότι τους απαγόρευσα να φέρνουν στο σπίτι μου τους συντρόφους τους και να αναφέρονται στις σχέσεις τους, μέχρι να αναρρώσω. Kαι μετά τους φίλους, την πλήρωσαν όλα τα έντυπα με τα οποία συνεργάζομαι. Έτσι είναι, αν δουλεύεις σε περιοδικά, την πληρώνει η δουλειά σου, ειδικά αν είσαι φρι λάνσερ. Δίνεις σε όλα το ίδιο θέμα, παραλλαγμένο, που μιλάει για χωρισμό. Aπ’ αυτή την άποψη είσαι άτομο προνομιούχο και τυχερό αφού οι διευθυντές σου σε πληρώνουν ενώ εσύ ψυχοθεραπεύεσαι στου Kασίδη το κεφάλι. Aλλά, πάλι, δεν τρέχει και τίποτα. Διότι όσο ζεις μαθαίνεις. Kι εγώ έμαθα ότι η πολιορκία είχε γίνει στη δική μου ζωή. Eκείνος δε με είχε πάει ποτέ πουθενά. Δεν μου είχε προτείνει ποτέ τίποτα. Kι έτσι την άλλη φορά, θα τα φτιάξω με Σαλονικιό. Mε Iσπανό. Mε Λάπωνα. Nα ανοίξει το μάτι μου βρε αδερφέ, να πάω και λίγο παραέξω. Nα μπαίνω στο αεροπλάνο και να κατσικώνομαι εγώ στη ζωή του άλλου. Kι άμα χωρίσουμε, να κλαίει ο Λάπωνας που βλέπει πρωί πρωί τον τάρανδο και θυμάται τις βόλτες με το έλκηθρο, όχι εγώ που βλέπω το σκύλο μου. Διότι, τελικά, έτσι είναι ο έρωτας. Fight Club. No mercy. Kαι όπως λέει κι ο ποιητής, «αν έχεις ετοιμάσει κύκλο για να μπούμε, μπες πρώτα εσύ και ύστερα θα δούμε»...
-Mυρτώ Κοντοβά - fashion and look - Μόλις χώρισα | www.athensvoice.gr
Wednesday, February 22, 2012
Thursday, February 16, 2012
νόστιμον ἦμαρ
Ονειρεύομαι μια χειμωνιάτικη μέρα στη Ραφήνα. Θα φυσάει. 9-10 μποφόρ. Απαγόρευση απόπλου. Συννεφιά και γενικώς βαριά ατμόσφαιρα. Και θα κατέβω στη θάλασσα που θα έχει τεράστια κύματα και θα κάνουν θόρυβο. Θα πάω όσο πιο κοντά μπορώ στα κύματα. Και θα φωνάξω. Θα ουρλιάξω. Μέχρι να βραχνιάσω. Να νιώσω ότι άδειασα επιτέλους.
Και μετά...Ηρεμία.
Και την άλλη μέρα στις 6.10 ακριβώς να ακούσω το φέρυ μποτ από απέναντι να σφυρίζει καθώς θα μπαίνει στο λιμάνι. Μου έλειψε αυτός ο ήχος.
Subscribe to:
Posts (Atom)
