γράφω αύριο. νωρις νωρις. αυτη τη στιγμη το μονο που θελω να κανω ειναι να κοιμηθω και ακομα καλυτερα να μην παω να γραψω. αλλα πρεπει να διαβασω τις τελευταιες σελιδες και να παω να γραψω. νυσταζω και ειμαι στεναχωρημενη.
μακαρι να μην πονουσε τιποτα και να μην ενδιαφερομουν, μακαρι να ενιωθα οπως εσυ. μακάρι να μην σου τα επρηζα τις προηγουμενες μερες. μακάρι να μην σε ειχα γνωρισει τότε.
άλλες φορές που συνέβαινε κάτι παρόμοιο, ήθελα απλά την αγκαλιά σου και λίγη αγάπη κι ας μην γινόταν να είμαστε μαζί. τώρα δεν ξέρω, θέλω μεν τα ίδια αλλά τώρα που έγινε ό,τι έγινε νιώθω πως έχτισες ένα τοίχο, πως δεν μπορώ ούτε γεια να σου πω πια και πως δεν θα σε ξαναδώ. πράγμα που σημαίνει πως είναι ανόητο να θέλω την αγκαλιά σου.
θα πάω για ύπνο τελικά. δεν μπορώ να ζω άλλο έτσι.
No comments:
Post a Comment