Δύσκολες μέρες ε; νιώθω σα να είναι ο μήνας του “περίμενε”. Αυτό ρε, που σα να περιμένουμε κάτι μεγάλο να συμβεί, αλλά δε κοιτάμε και ειδήσεις, δε καταλαβαίνουμε πια τι συμβαίνει. Είναι και αυτή η γαμημένη μοναξιά που μας μπερδεύει. Καφέ για έναν, πετσέτες για έναν. Πλένεις και τη δεύτερη μαξιλαροθήκη από συνήθεια. Γραφείο, αδιάφορα τσατ και ένα “μου λείπεις” στην επιφάνεια εργασίας. Πάρε με ένα τηλέφωνο και μη με ρωτήσεις τι κάνω, πες μου μόνο οτι η ζωή είναι όμορφη.
Παιδιά παγιδευμένα σε ενήλικες ζωές με κλεμμένες φωτογραφίες. Καιγόμαστε από μέσα μας να ζήσουμε, ένα ταξίδι, μια βόλτα στο κέντρο μέχρι το ξημέρωμα, μια ταινία που θα αφήσεις τον εαυτό σου να κλάψει χύμα.
Κυριακή μεσημέρι, νυσταγμένες αγκαλιές, να παίζουμε γυμνοί βιντεοπαιχνίδια. Δε ξέρω γιατί αναγκάζω τον εαυτό μου να σε σκέφτεται. Εννοώ, αφού δε σου λείπω, δε θα πρεπε να μου λείπεις ε; Είναι και αυτό το μήνυμα στο facebook που δε σου απάντησα ποτέ. Μάλλον είναι τις μόδας να προβάλλουμε τον άλλον με τη σιωπή μας.
Πρέπει να χει νερό τώρα, πάω για μπάνιο, μιλάμε.
(via)
No comments:
Post a Comment